สายใยวิญญาณแห่งรัก สายใยแห่งรัก อันยิ่งใหญ่
ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ลูก หรือจะให้เข้าใจง่ายขึ้น สมมุติว่าพ่อแม่เป็นลำต้นของต้นไม้ ลูกก็จะเป็นกิ่งก้าน ตราบใดที่ลำต้นถูกทอดทิ้งแล้วจะไปหักห้ามหรือระงับการแห้งเฉาของกิ่งก้านก็เป็นสิ่งที่เหลือกำลัง “สายใยวิญญาน” ถ้าพ่อแม่คิดถึงลูกเสมอมิได้ขาดแล้ว ลูกก็จะมีใจคิดถึงพ่อแม่ ซึ่งจะสะท้อนถึงกันและกัน เพราะเหตุนี้นิสัยใจคอของลูกจะถ่ายทอดและรับเอาอุปนิสัยของผู้เป็นพ่อแม่โดยทางสายใยวิญญาน
สายใยวิญญาณแห่งรัก
ดังนั้น ถ้าพ่อแม่อยากให้ลูกเป็นคนดี ประการแรกผู้เป็นพ่อแม่จะต้องมีจิตใจที่ดีงาม ถ้าพ่อแม่มีจิตวิญญานที่ขุ่นมัว สายใยทางวิญญานก็จะส่งทอดไปถึงลูกทำให้จิตใจของลูกขุ่นมัวด้วย สิ่งสำคัญที่สุดคือ จิตวิญญานของพ่อแม่จะต้องระวังอย่าให้เกิดความขุ่นมัวเป็นอันขาด อย่างไรก็ตามผู้เป็นพ่อแม่จะต้องคิดในสิ่งที่ดีงามอยู่เสมอ และกระทำแต่ในสิ่งที่ชอบที่ควร พัฒนาอุปนิสัยหรือจิตใจของตนเองให้สูงส่งยิ่งขึ้น ชึ่งจะมีผลต่อชะตาชีวิตของเด็กอย่างมาก รู้ถึงเรื่องนี้แล้วคงอดที่จะทำให้จิตใจสะอาดสวยงามอยู่เสมอไม่ได้ ในแต่ละวันๆ แม้เพียงเล็กน้อยก็ขอให้คิดในสิ่งที่ดีเป็นกุศลมีใจระลึกอยู่เสมอในการทำความดีและควรดำเนินชีวิตประจำวันด้วยความสำนึกขอบคุณ ความรักของพ่อแม่จะช่วยดึงให้เด็กมีมานะพยายามด้วยความขอบคุณและเกิดความรู้สึกมีคุณค่าในชีวิต เพื่อที่จะสามารถบรรลุสู่เป่าหมายอันสูงสุดในชีวิต
ดิฉันได้อ่านหนังสือสังฆทานนิวส์ เกี่ยวกับความรักในครอบครัว ที่มีความรัก ความเสียสละ เทิดทูนแม่ยิ่งกว่าชีวิตตนเอง มีครอบครัวที่อยู่กันมาอย่างรักใคร่กันเป็นที่สุด มีด้วยกัน 4 คน มีแม่และลูกชาย 3 คน วันหนึ่งแม่เกิดเป็นโรคหัวใจร้ายแรง จำเป็นต้องผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจโดยด่วน
ลูกชายทั้ง 3 รักแม่มากและรู้ว่าตนเองต้องทำอะไรสักอย่างให้กับแม่บังเกิดเกล้าของเขา ลูกคนโตเป็นนักธุรกิจมีกิจการใหญ่โต ได้รับผิดชอบในเรื่องค่าใช้จ่ายทุกๆ ด้าน ลูกคนรองเป็นนายแพทย์ชั้นนำรับผิดชอบในการรักษาแม่ ลูกคนเล็กนั้นยังไม่มีงานทำ เนื่องจากตนนั้นคงไม่มีกำลังพอที่จะช่วยแม่ที่เขาเทิดทูนได้อย่างพี่ๆ ทั้ง 2 ทำได้ แต่เขารู้ว่าตนเองต้องทำอะไรเพื่อแม่ของเขา
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา การผ่าตัดหัวใจเป็นไปได้ด้วยดี และแม่ก็ฟื้นขึ้นมาหลังจากหลับไปนานถึง 4 วันทีเดียว แม่ได้พบหน้าลูกคนโตและคนรอง แต่กลับไม่พบหน้าลูกคนเล็ก แม่ได้ถามถึงลูกคนเล็ก ลูกชายคนโตและคนรองก็บอกแม่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า “น้องอยู่ในหัวใจแม่ครับ” คนรองตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือดวงตาเอ่อล้นด้วยหยดน้ำตา “พวกเราสามคนพอรู้เรื่องว่าแม่เป็นโรคหัวใจก็กระวนกระวายใจเป็นอย่างยิ่ง ผมและพี่ได้ทำในสิ่งที่ทำได้และควรทำแล้ว และน้องก็ได้ทำสิ่งที่พวกผมไม่มีความกล้าพอที่จะทำได้ให้กับแม่…น้องเขียนจดหมายไว้ก่อนที่จะกรีดข้อมือ “นำหัวใจผมไปช่วยแม่ ผมรักแม่แต่ผมทำได้แค่นี้” น้องเสียแล้วเพราะเลือดไหลมากเกินไปและผมก็ได้นำหัวใจของน้องมาช่วยแม่ครับ” ลูกคนโตปลอบโยนแม่ “แม่ครับพวกผมสองคนให้แม่ยังไม่ได้ครึ่งของน้องเลย เราสามคนรักแม่มากและผมก็เข้าใจน้องดีครับ แม่ทำใจนะครับ” “พวกเราจะยังคงอยู่ด้วยกัน 4 คน เหมือนเดิม ไม่มีวันใดที่พวกเราจะแยกจากกันครับ” แม่ได้แต่สะอื้นร่ำไห้ “แม่รักลูก รักลูกทุกคนและลูกทุกคนจะอยู่กับแม่เสมอและตลอดไป”
ถ้าครอบครัวใดมีลูกที่ดี มีความรัก ความกตัญญูต่อพ่อแม่ ความรู้สึกของลูกทุกคนก็อยากให้พ่อแม่แข็งแรง อายุยืนเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของลูกเสมอ อายุยืนและแข็งแรงเปรียบกับความแข็งแรงของต้นสนที่สามารถต้านทานลมแรงยามมีพายุต้านทานหิมะยามหิมะตกหนัก ต้นสนจึงเป็นต้นไม้ที่ทรงคุณค่าในชีวิตลูก
รวบรวมและเรียบเรียงธรรมะดีๆ โดย พเยาว์
