ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 19

ตอนที่ 19 “Stanley Park 4”

เดือนธันวาคม 2525

เช้าวันเสาร์พ่อขับรถอีแต๋นพาผมไปหาซื้อควายเช่นเดิม คราวนี้เรากลับมาเยือนบ้านนาโพธิ์อีกครั้ง แต่หากนับตั้งแต่พ่อกลับมาจากประเทศซาอุดิอาระเบียก็ถือว่าหลายครั้งแล้ว เวลาลงทุ่งพ่อมักจะนำผมมาทิ้งไว้ในตลาด จนผมเริ่มคุ้นเคยกับร้านขายเสื้อผ้าของแม่ต้อยกับพี่สาวร่างป้อมๆ ที่เป็นพนักงานชื่อ “พี่หมอน” ซึ่งเวลานั้นผมเรียกเธอว่าเอื้อยหมอนเป็นอย่างดี

ตะวันใกล้จะค่ำแล้วพ่อก็ยังไม่กลับมารับ ผมเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง เอื้อยหมอนเร่งเก็บแผงเสื้อผ้าเข้าไปเก็บข้างใน หน้าบ้านยิ่งโล่งเท่าไรใจคอผมก็ไม่ค่อยดีเท่านั้น

“บักหล่าคำแพงก้อนเท่าแคงเอื้อย….อย่าวิ่งออกไปนอกถนนบ่อยหลาย เดี๋ยวอีพ่อก็กลับมาเองนั้นละ” เอื้อยหมอนตะโกนจากด้านในสุด กระนั้นผมก็ยังอดวิ่งออกไปส่องทางที่มุมโค้งของถนนสีแดงไม่ได้ “มานี้ มานี้ เอื้อยมีเรื่องจะบอก”

“อะไรครับ” เด็กชายวัยจะ 10 ขวบอีกไม่กี่วันถามแต่สายตาก็ยังไม่ละไปจากมุมโค้งนั้น

“มา มา มานั่งข้างๆเอื้อย” เอื้อยหมอนดึงมือพร้อมกับฉุดให้นั่งหย่อนขาลงกับพื้นปูนหน้าร้านกับผิวทางเท้าที่ได้ระดับพอดี แดดสุดท้ายกำลังเร่งเฉดสีอำพันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ที่มุมโค้งของถนนก็ยังไม่ปรากฏรถอีแต๋นอย่างที่โหยหา

“เอื้อยมีเรื่องซิบอก” เธอพูดคำเดิมอีก ผมจึงหันไปสบสายตาเธอแวบเดียว แต่ก็ซึมซับความอาลัยอาวอนไว้ได้จนก่อความสงสัยขึ้นมาเงียบๆ แสงสุดท้ายสีอำพันเข้มขึ้นอีกระดับ แววตาอาลัยอาวอนเมื่อครู่ทำให้ผมหวนกลับไปสนใจเธอแบบจริงๆ จังๆ “บักหล่าคำแพงก้อนเท่าแคงเอื้อย ฟังดีๆ นะ…เดือนหน้าเอื้อยจะไปอยู่ประเทศแคนาดากับพ่อ” เธอบอกเสียงเบาต่ำ ผมตกภวังค์ ในหัวก็นึกถึงแผนที่โลกแปะไว้ข้างกระดานดำหน้าห้องเรียนแต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดี ว่า…

“ประเทศแคนาดาอยู่ที่ไหน” ผมถามซื่อๆ

“เอื้อยก็ไม่รู้…พี่วรกับพี่วันจะพาไป” เอื้อยหมอนพูด…. “มันน่าจะไกลแสนไกลจากที่นี้นั้นแหละ…พ่อบอกหน้าหนาวจะมีหิมะด้วย”

“หิมะคืออะไรอีกละ” ผมถามต่อ สายตากระหายใคร่รู้เร่งเร่า จนลืมรถอีแต๋นกับพ่อไปชั่วขณะ

“พ่อเอื้อยบอกคล้ายๆ น้ำแข็งใสที่บักหล่าชอบกินนั้นละ”

ผมสะดุ้งจนร่างกายที่นั่งเกือบชิดกระเด็นห่างจากเธอเกือบศอก “ฮู้….มันเยอะมากไหมหิมะนะ”

“เต็มถนน เต็มพื้น ขาวไปทั้งต้นไม้ ขาวไปทั้งภูเขาเลยละ” เธอบอกแบบคนคาดเดา

“ถ้าแบบนั้นเอื้อยหมอนคงจะอิ่มอร่อยมากๆ เลยนะ”

“เอื้อยจะเอาลูกชิด น้ำแดง และนมแมวไปด้วย”

“ฮู้…คือจะอร่อย อย่าลืมส่งกลับมาให้บักหล่าแน่เด้อ”

“ฮาๆ ฮาๆ ฮาๆ….ถ้าไม่ละลายซะก่อนนะ” เอื้อยหมอนหัวเราะรัวลั่น จนผมอดหัวเราะตามเธอไปไม่ได้อีกคน

แสงอำพันหมดไปแล้ว แสงนีออนสีขาวหยวกกล้วยเข้ามาแทนที่ ผมลืมมุมโค้งของถนนสีแดง ลืมเสียงรถอีแต๋นขณะที่เอื้อยหมอนพูดไม่หยุด “พ่อเปลี่ยนชื่อให้เอื้อยเป็นภาษาฝรั่งด้วยนะ…แกบอกว่าชื่อหมอนในภาษาฝรั่งมันเขียนยาก อ่านยาก ฝรั่งเรียกก็ยาก”

“เปลี่ยนเป็นชื่ออะไรจ๊ะหมอนนนนนนนน” อยู่ๆ แม่ต้อยไม่รู้มายืนฟังเราตั้งแต่เมื่อไร แต่เสียงแทรกแหลมๆของเธอแสบจนเอื้อยหมอนต้องยกมือขึ้นไปทาบหน้าอก “ฮาๆๆๆ ฮาๆๆ…”

“อู้ย ป้าตกใจหมด ขวัญเอ้ยขวัญมา”

“อะไรวะ! แค่นี้เอง….ว่าแต่พ่อเอ็งตั้งชื่อให้ว่าอะไร” แม่ต้อยตวาดแต่เธอก็นั่งข้างๆ แบบนี้ผมเลยกลายเป็นไส้แซนวิสไปโดยปริยาย

“พ่อตั้งชื่อเป็นภาษาฝรั่งให้ว่า โมน่า จ๊ะป้า”

“ฮาๆๆ ฮาๆๆ ต้าย ตาย โมน่า ฮาๆ ฮาๆ เออ…แต่น่ารักสมกับเอ็งดีเนาะ” แม่ต้อยหัวเราะไม่หยุด จนเรา 2 คนหันมามองหน้ากันก็เลยพลอยหัวเราะตามแกไปอีก

“โมนา…..” ผมทวน

“ไม่ใช่ๆ….โมน่า…คำสุดท้ายขึ้นเสียงสูงๆ….”

“โมน่า…ออกเสียงแบบใบหน้าไงบักทิมมี่น้อย” แม่ต้อยแนะ

“โมนา โมน๋า โมน่า โมน่า โมน่า ใช่ไหม” ผมทวนเบาๆ ก่อน

“ใช่….ออกเสียงแบบนั้นละ บักหล่าลองเรียกชื่อเอื้อยใหม่ซิ”

“โมน่า….โมน่า….โมน่า”

กลางเดือนกรกฎาคม 2560

ณ อุทยานสแตนเลย์ปาร์ค เอื้อยหมอน โมน่า หรือนางฟ้าตัวกลมนั่งพักหลังจากจบอาหารกลางวัน เบื้องหลังคือสะพานสิงโต หรือ Lions Gate Bridge ผมมองครอบครัวของเธอด้วยหัวใจอิ่มสุข จนอดขอถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกไม่ได้ เธอไม่ยิ้มเพราะเธอเหนื่อย เธอเหนื่อยแต่ผมก็รู้ว่าเธอมีความสุข เธอมีทุกสิ่งที่นี้และเธอเป็นทุกอย่างสำหรับที่นี้ ถึงจะเปลี่ยนชื่อเป็นโมน่า แต่ก็ยังเป็นนางฟ้าตัวกลมของผมมาโดยตลอด แม้แต่ช่วงเวลาที่หายไปกว่า 30 ปี ซึ่งเป็น 30 ปีที่ผมเข้าใจว่านางฟ้าตัวกลมได้หายจากชีวิตชั่วนิรันดร แต่สุดท้ายสวรรค์ก็ส่งเธอกลับมาหาผมอีก

“I love you Mona Thanks everything, you are my Big Angels” ผมขอบคุณเธอสำหรับทุกๆ สิ่ง และขอบคุณที่ไม่เคยลืม “บักหล่าคำแพง” ที่เป็นอดีตและ Timmy Buto ที่เป็นปัจจุบันและอนาคต ขอบคุณโมน่า

ครับ Stanley Park ก็จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว โพสต์ต่อไปผมจะขับรถพาทุกท่านไปดูงานก่อสร้างที่นี้ แล้วคุณจะอดแปลกใจว่าบ้านหลังใหญ่ๆ ที่เมืองไทยใช้เวลาก่อสร้างรวมงานตกแต่ง 1-2 ปีนั้น แต่ที่นี้ใช้เวลาไม่ถึง 6 เดือนเข้าอยู่ได้แบบสบายๆ เขาทำกันอย่างไร… เร็วๆ นี้ครับ

ผม Timmy Buto รายงานจากสะพาน Lions Gate Bridge อุทยานสแตนเลย์ปาร์ค แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ครับผม…บาย บาย

เรื่องแนะนำ

TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →