ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 1

คืนแรกบนถนน 88คืนแรกบนถนน 88 ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 1

คืนแรกบนถนน 88

ก่อนเรื่องราวของผมกับพี่สาวตัวกลมที่ผมจะมักจะเรียกเธอติดปากว่า My Big Angels จะเริ่มต้นขึ้นนั้น ขออธิบายเพื่อเป็นข้อมูล ที่มาที่ไปของเรื่องราวคร่าวๆ สักนิด ดังนี้ ประเด็นแรกผมต้องออกตัวไว้ ณ.ที่นี้ก่อนเลยนะครับ ผมไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพ คำบางคำ ภาษาบางประโยคอาจจะไม่ราบเรียบ ขลุกขลัก ต้องขออภัยไว้ด้วย

ประเด็นต่อมาหลังจากที่ผมกลับมาจากแวนคูเวอร์ได้ 2 เดือน นางฟ้าตัวกลมมีความจำเป็นต้องย้ายที่นอนจากบ้านสีขาวทรงบาวาเรียน 2 ชั้นบนถนน 88 ไปยังโรงพยาบาลเชอร์รีย์ นางไลน์มาหาและเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง และประเด็นสำคัญเวลานางนอนนิ่งๆ นางรู้สึกอึดอัดไม่ค่อยสบาย อยากอ่านหนังสือสักเล่ม นางเป็นคนแคนาดาครับแต่สามารถอ่านภาษาไทยได้ 80-90 เปอร์เซ็นต์ นางเลยขอร้องร้องแกมบังคับให้ผมเขียนเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ทั้งในอดีตและปัจจุบันเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำ ความสัมพันธ์และมิตรภาพที่ยาวนานให้ตื่นจากหลับใหล และนี้ก็คือที่มาของเรื่องที่ผมจะนำเสนอ ยอมรับบางส่วนผมแต่งเสริม แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องจริง จากอดีตที่เมืองไทยเหินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกสู่เวลาปัจจุบันที่แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ใครชอบแนวท่องเที่ยวผจญภัยไร้พรมแดนก็น่าจะพออ่านได้ ใครชอบแนวดราม่านิยายน้ำเน่านิดๆ ก็น่าจะไหว ส่วนใครอยากจะเรียนรู้วัฒนธรรม สภาพบ้านเมือง ประวัติศาสตร์บางสถานที่และแหล่งท่องเที่ยวในเมืองที่ถูกจัดว่าน่าอยู่อันดับต้นๆของโลกก็ไม่ควรพลาด….อ่านไปเรื่อยๆ ผิดๆ ถูกๆ ก็ให้อภัยกัน ประโยชน์มีแน่นอน ไม่มากก็น้อย กราบขอบพระคุณล่วงหน้า เรามาเริ่มต้นกันเลยนะครับ

คืนแรกบนถนน 88 เชอร์รีย์ เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ผมขึ้นไปนอนบนห้องที่อาเจ่กับพี่เขยจัดไว้ให้ สารภาพผมนอนไม่หลับทั้งคืน อาจจะเป็นอาการอันเนื่องมาจากนั่งเครื่องบินย้อนเวลากว่า 15 ชั่วโมงที่เรียกว่า Jet lag ก็เป็นไปได้ ผมกลิ้งไปกลิ้งมาพยายามนิ่งฟังเสียงรถยนต์บนถนน 88 หน้าบ้านก็ยังเงียบกริบราวกับบ้านสีขาวหลังนี้สร้างแทรกอยู่กลางป่าสนก็มิปาน และไม่ทันจะสว่างดีนัก 04.00 น. อาเจ่ตัวกลมก็กลิ้งคลุ คละ คลุ คละขึ้นมาตามบันไดเวียน เราวางแผนกันไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เช้านี้จะไปเก็บบลูเบอร์รี่กัน

“ทิมมี่ ทิมมี่” เธอเคาะประตูเรียกเบาๆ

“ฮื่อ…” ผมตอบพร้อมกับลุกเดินเขะขะๆไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ชั้นล่าง ผมล้างหน้าแบบลวกๆ ก่อนเอากางเกง เสื้อและรองเท้าของไอ้ลูกปลา (หลานชายคนโต) มาสวม ซึ่งหุ่นเอเชียอย่างผมกับเด็กฝรั่งวัย 12 ปีที่นี้ช่างพอเหมาะพอเจาะกันอย่างไม่น่าเชื่อ อาเจ่ชงกาแฟแก้วใหญ่ๆ คนละแก้วก่อนจะสวม Jacket สีเทาทับเสื้อยืดสีหม่นๆ เราเปิดประตูเดินฝ่าความมืดสลัวไปยังรถยนต์คันใหญ่สีขาวที่จอดทิ้งไว้หลังบ้านที่มีซอยเล็กๆ ขนานไปกับถนนใหญ่

อาเจ่ยื่นกุญแจรถให้ “ผมไม่ได้ทำใบขับขี่สากลมา” ผมบอกเธอขณะกำลังสำรวจสภาพแวดล้อมที่แปลกตาด้วยความตื่นเต้น

อาเจ่เลยหาเรื่องทะเลาะ “ถ้าคราวหน้าเธอไม่ทำใบขับขี่มาให้เรียบร้อย เธอก็ลงไปเดินบนถนนก็แล้วกัน” แว๊ดๆจบเธอก็ส่ายตูดกลมๆ รูปกะละมังเบอร์42 อ้อมขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่ง

“OK” ผมตอบกลับสั้นๆ ง่ายๆ จึงเรียกเสียงหัวเราะรัวลั่นอันเป็นเสน่ห์ของเธอได้ 1 ดอก

“ฮะๆๆๆๆๆ” ฟ้าเช้าๆ สีน้ำเงินเข้มตัดยอดสนที่ยืนตระหง่านดุจกำแพงเมืองจีนรายล้อมหมู่บ้านและทุกๆ ที่ทำให้แขกผู้มาเยือนเมืองนี้ครั้งแรกตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก และยิ่งตะลึงพึงเพลิดอย่างเหลือเชื่อเมื่อรถยนต์วิ่งออกจากถนน 88 ผ่านต้นเมเปิ้ลสีม่วงสูงใหญ่รกครึ้มหน้าบ้านทรงบาวาเรียนชั้นเดียวสีฟ้าอ่อนบนถนน 160 ST. “WOW” ผมอุทานเป็นภาษาอังกฤษ สภาพบ้านเมืองที่ดูสะอาดเป็นระเบียบก่อนจะถึงแยกซุปเปอร์มาร์เก็ตของคนอินเดียบนถนน Fraser Highway ประมาณ 200 เมตร สำหรับผม…มันวิเศษมาก

“ทิมมี่ หนาวเหรอเธอ” อาเจ่ตัวกลมถามขณะปรับเปิดฮิตเตอร์ในรถให้แรงขึ้น เสียงหึ่งๆ คลอไปกับ

เสียงเครื่องยนต์ข้างนอกผมไม่ค่อยใส่ใจเท่าภาพทุ่งโล่งๆ สลับป่าสนทุกทิศทุกทาง ใช่บรรยากาศแบบนี้ทำให้ผมหายใจคล่องขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ผมมองซ้ายสลับขวาราวกับคนกลัวพลาดหลายสิ่งก่อนจะตอบเธอ “เย็นๆ หนาวๆ” พร้อมกับห่อแจ๊กเก๊ตสีดำให้กระชับตัวแน่นขึ้น

“บ้าไปแล้ว…เนี่ยฉานร้อนจะตายชัก ยังต้องทนเปิดฮิตเตอร์ให้เธออีก…อะไรกันเนี่ย” อาเจ่ตัวกลมบ่นกระปิดกระปอย… “ทิมมี่ ดูนั้น ทิมมี่ดูนี้ นั่นๆ….” เธอชี้นิ้วป้อมไปทางนั้นทีทางนี้ทีไม่หยุด ความกระตือรือร้นที่แสดงออกมาทำเอาผมอดขำไม่ได้ “โอ้ยยยย เธอ….ฉานร้อน ร้อนมากๆ จนอยากจะถอดเสื้อผ้าทิ้งแล้วเนี่ย….จะหนาวอะไรของเธอเหอะทิมมี่”

“แหม..เจ่ก็ผมพึ่งมาจากเมืองไทยนี้น่า…หนาวสุดๆ ของผมเลยนะ ถ้าเจ่ไปเมืองไทยไม่ตับแล๊บรึ” ผมเรียกเสียงหัวเราะรัวลั่นของเธอได้อีก เราขับรถบนถนน Fraser Highway มุ่งหน้าสู่แลงค์เลย์ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และราวๆ 2 ชั่วโมง พอถึงสี่แยกปั้มน้ำมันรูปใบเมเปิ้ลสีแดงก็เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนเล็กๆ ที่โล่งไร้รถยนต์สุดเหลี่ยมเขาเบื้องหน้า ถึงจะไม่มีรถบนถนน หรือทางแยก อาเจ่ก็ต้องชะลอจอดและหยุดรถจนกว่าไฟเขียวจะปล่อยให้ผ่านทุกแยก วินัยการขับขี่รถที่นี้ไม่ใช่แค่ดี แต่ดีมากๆ…อย่างกรณีคนจะข้ามถนน ถ้าข้ามบริเวณทางม้าลาย 3 แยก หรือ 4 แยก จะเห็นเสาไฟปรากฏปุ่มให้คนกด มันเป็นสัญลักษณ์รูปภาพที่เข้าใจทันทีถึงจะอ่านภาษาอังกฤษไม่ได้สักคำก็ตาม ใช่ครับที่กรุงเทพบ้านเราก็มี แต่ก็ยังไม่ครอบคลุม หรือหากจะข้ามถนนบนทางที่ไม่มีสัญญาณไฟหรือทางม้าลาย เมื่อคนขับมองเห็นว่ามีคนกำลังยืนรอ พวกเขาเต็มใจชะลอความเร็วพร้อมกับลดกระจกข้างโบกมือเป็นสัญญาณให้ข้ามถนนอย่างสุภาพชน เที่ยวนี้ผมมีเวลาอยู่แวนคูเวอร์ไม่ถึงเดือน กิริยาของสุภาพชนที่มีต่อทุกคน ทุกเชื้อชาติ ทุกๆสีผิวก็จะเป็นอย่างที่ได้อธิบายมาทุกที่ ทุกเวลา ไม่ว่าจะในเมืองหรือนอกเมืองก็ตาม อาเจ่บอกว่ากฎหมายจราจรของแคนาดาแรงและบังคับใช้อย่างจริงจัง….ไม่ว่าจะเป็นใคร นามสกุลดัง ญาติผัวน้องเพื่อนคนรู้จักของน้องชายสามี เพื่อนของเพื่อนจะไม่ได้รับอภิสิทธิ์ใดๆ ทั้งสิ้น

มองกลับมาที่บ้านเรา….หากกฎหมายบ้านเมืองถูกบังคับใช้อย่างเท่าเทียม เอาจริงเอาจังแบบเดียวกับแคนาดาแล้ว กรุงเทพและเมืองใหญ่ๆ ทั่วทุกภูมิภาคของไทยก็จะน่าอยู่ไม่แพ้แวนคูเวอร์เช่นกัน…ครับครั้งหน้าผมจะพาตะลุยป่าบลูเบอร์รี่ ดูซิว่าจินตนาการของคุณกับสะภาพความเป็นจริงจะใกล้เคียงกันรึเปล่า…ติดตามต่อไปนะครับ ผม Timmy Buto รายงานขณะนั่งอยู่ในรถยนต์คันใหญ่สีขาวที่กำลังเลี้ยวผ่านแยกถนน 200 ST เข้าสู่ถนน 24AVE เจอกันตอนต่อไป “ในป่าบลูเบอร์รี่ 1.” …สวัสดีครับ…

TIMMY BUTO July 16 2018

ทรงอาจแนะนำ

สมรภูมิปักษา24
สมรภูมิปักษา23
สมรภูมิปักษา22
สมรภูมิปักษา21
สมรภูมิปักษา20
สมรภูมิปักษา19
สมรภูมิปักษา18
สมรภูมิปักษา17
สมรภูมิปักษา16
สมรภูมิปักษา15
สมรภูมิปักษา14
สมรภูมิปักษา13
สมรภูมิปักษา12
สมรภูมิปักษา11
สมรภูมิปักษา10
สมรภูมิปักษา9
สมรภูมิปักษา8
สมรภูมิปักษา7
สมรภูมิปักษา6
สมรภูมิปักษา5
สมรภูมิปักษา4
สมรภูมิปักษา3
สมรภูมิปักษา2
สมรภูมิปักษา1
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 23
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 22
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 21
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 20
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 19
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 18
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 17
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 16
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 15
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 14
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 13
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 12
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 11
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 10
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 9
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 8
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 7
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 6
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 41 (จบบริบูรณ์)
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 40
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 39
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 38
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 37
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 36
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 35
"อนุชาย" คืออะไร? เร็วๆ นี้ รู้เรื่อง!
TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →