ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 35

ชายแดนประเทศแคนาดาชายแดนประเทศแคนาดา “มันไปถนนหมายเลข 0” เสียงแม่ต้อยบอกกับหลายๆ คน

ตอนที่ 35 “บ้านเล็กกลางป่าสน 3”

ช่วงบ่ายภาพหญิงวัย 65 ปีใส่หมวกแก๊ปปีกแดงหอบเอาเรี่ยวแรงและชีวิตจากประเทศไทยมาแลกเศษเงินที่แวนคูเวอร์ ทำให้ผมลำบากใจที่จะต้องปั้นจักยานหนีจากฟาร์มพ่อไอ้เบ๊บในเวลานั้น ผมจึงถือกระเตะหรือถาดพลาสติกสีเทาขุ่นสำหรับใส่บลูเบอร์รี่ไปวางในตำแหน่งที่แม่กับป้าจั๊กกี่ยังเก็บบลูเบอร์รี่ไปไม่ถึง มือและนิ้วที่แตะคีย์บอร์ด-พิมพ์งาน-ลากเมาส์-ออกแบบ-เขียนแบบในคอมพิวเตอร์มา 20 ปี ค่อยๆ กวักรูดผลไม้สีน้ำเงินดำเล็กๆ ให้หลุดจากพวงใหญ่ นิ้วชี้ นิ้วกลางและนิ้วนางทั้ง 2 ข้างทำหน้าที่สะกิดบลูเบอร์รี่พร้อมบังคับให้มันไหลลงมากองกันที่อุ้งฝ่ามือรูปถ้วย โดยปล่อยให้บลูเบอร์รี่ที่ยังเป็นสีแดงและเขียวติดอยู่กับกิ่ง-พวงเดิมเพื่อรอให้สุกในรุ่นถัดไป ผมเริ่มชำนาญตั้งแต่เช้าวันที่ 2 ถึงแม้จะไม่ได้มาเก็บเต็มวันก็ตามที แดดบ่ายยังคงแรงอย่างต่อเนื่อง กระนั้นสายลมที่โชยผ่านอย่างต่อเนื่องช่วยคงอุณหภูมิพอจะระลึกไอน้ำแข็งมาห่อล้อมอยู่รอบๆตัวได้บ้าง เราเก็บไปคุยกันไป หัวเราะกันไป พอเต็ม 1 กระแตะผมก็จะยกไปตั้งซ้อนกันไว้หน้าแถวรอให้ไอ้เบ๊บยกไปชั่งน้ำหนักต่อ….วันนี้ผมกับแม่เราช่วยกันได้ราวๆ 400 พาวน์ก็ถือว่าเยอะพอสมควร ผมพึ่งจะเจอกับไอ้เบ๊บตอนค่ำๆ แม่ต้อยขอบลูเบอร์รี่ไว้ให้ผมนำกลับไปฝากแม่ที่ประเทศไทยอย่างคนตรงไปตรงมา

พ่อไอ้เบ๊บที่ได้ข่าวว่าเป็นเจ้าของฟาร์มที่ขี้เหนียวที่สุดก็กุลีกุจอตอบตกลง “OK OK…” พร้อมกับแนะนำให้ผมกับแม่ไปเก็บบลูเบอร์รี่แถวล่างสุดติดกับป่าสนทางทิศเหนือ เพราะบริเวณนั้นจะเป็นบลูเบอร์รี่ปลูกใหม่ลูกโตและหวานที่สุดของฟาร์ม ผมเห็นน้ำใจที่งดงามของพ่อไอ้เบ๊บ ภาพข่าวจากป้าจั๊กกี้ถูกลบออกจากหัวโดยพลัน ผมกล่าวขอบคุณไว้ล่วงหน้า… “I Hope to see you again next year” พ่อไอ้เบ๊บพูดส่งท้ายประมาณว่า “ฉันหวังว่าจะเจอคุณอีกครั้งในปีหน้า” ผมตอบ “I’m too.” ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น

ชายแดนประเทศแคนาดา

ใกล้จะ 1 ทุ่มแล้ว….หากไม่ยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลาคงไม่รู้ว่านี้คือเวลาของรัตติกาล แม่ไล่ให้ผมปั้นจักยานกลับบ้านเล็กกลางป่าสนไปก่อน ส่วนแกกับป้าจั๊กกี้พี่พรจะเอารถฮอนด้าแอคคอร์ดสีดำไปส่ง แดดหนาวยังคงหนาวจนเจ็บหลังมือที่เปลือยเปล่าบนแฮนจักยาน ถนน 232St. โล่งสุดลูกตา เงาต้นสนและเมเปิ้ลสูงพาดข้ามถนนจนแทบไม่เห็นแสงตกกระทบพื้นยางมะตอย ผมไม่ได้เร่งรีบ ไม่ได้ออกแรงเยอะ ในใจผมปรารถนาอยากจะปั้นจักยานข้ามแยกถนน 16Ave. ตรงไปอีกเพียง 3 กม.ก็จะถึงเขตชายแดนของประเทศแคนาดากับประเทศสหรัฐอเมริกาแล้ว แดดซัมเมอร์ยังเหลืออีกหลายชั่วโมงกว่าจะมืด ผมหยุดรถอยู่กลางสี่แยกถนน 16Ave. ตัดกับถนน 232St. “ไหนๆก็มาแล้วคงใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง” ผมคิดนำแบบได้ข้อสรุปในตัว ก่อนนกป่าปีกสีน้ำตาลเปลือกไม้จะสะบัดปีกมุ่งหน้าสู่ถนนหมายเลข 0 Ave. อันเป็นชายแดนของประเทศสหรัฐอเมริกา แดดใกล้จะสุดท้ายของวันแล้วนะ…แต่ก็ไม่ทำให้นกป่าเปลี่ยนใจทั้งๆ ที่เป็นนกโลเลและลังเลตัวเดิม

หัวใจผมพองโตพร้อมกับอะดรีนาลีนในร่างกายพุ่งสูงสุดในสามโลก หากเกิดอะไรขึ้นกับผมร่างกายคงจะต้องอยู่ที่นี้ ผมคิดแต่ก็ไม่ได้หวาดกลัว

“คนไม่มีศาสนา อย่างกู ถ้าจะตายก็ปรารถนาให้ร่างที่เน่าเปื่อยเกิดประโยชน์กับต้นไม้หรือสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อย่างสูงสุดก็พอละ…” ผมภาวนาในใจรอบแล้วรอบเล่า กระทั้งจักยานมาถึงสามแยกที่เห็นเพียงเสาไฟฟ้าและป้ายสีเหลืองคาดดำบอกทางเลี้ยวซ้ายและขวาที่ปักไหล่ทางฝั่งตรงข้าม ซ้ายมือเป็นบ้านสีขาว 2 ชั้นมีแนวต้นสนต่างพันธ์จากที่นี้เป็นแนวรั้วรอบ ขวามือเป็นอาคารชั้นเดียว 2 หลังขนาดย่อมๆปลูกบนเนินหญ้าที่มีรั้วไม้ง่ายๆสูงราว 1 เมตรหรือต่ำกว่ากั้นแยก 2 ถึง 3 บล็อก จากการคาดคะเน บ้านหลังดังกล่าวน่าจะเป็นฟาร์มเลี้ยงสัตว์กินหญ้าซึ่งอาจจะเป็นไปได้ทั้ง วัว แกะ แพะ หรือม้าอย่างใดอย่างหนึ่งแน่นอน เพราะขณะที่ผมนั่งอยู่กับเบาะรถจักยานไม่ปรากฏสัตว์เลี้ยงเหล่านั้นให้เห็น ผมลงขาจอดจักยานแล้วเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับป้ายเหลืองคาดดำ ผมพิจารณาสภาพภูมิศาสตร์รอบๆ ก่อนจะดึงกระดาษขนาด A4 ที่พับเป็น 4 ทบในกระเป่าเป้ออกมาอ่านพลางวิเคราะห์

“อ้อ ถนนหมายเลข 0 หรือ ถนน 0 Ave. อันเป็นถนนกำหนดเขตแดนประเทศนี้เอง” ผมยิ้มและก็ยิ้มอยู่คนเดียวราวกับเพิ่งตรัสรู้

“ผมมาถึงประเทศสหรัฐอเมริกาแล้วครับ” ผมบอกตัวเองระดับพึมพำแต่ปลาบปลื้มสุดๆ ราวกับได้รับโล่เกียติยศอย่างใดอย่างนั้น สุดท้ายผมก็ยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา “1 ทุ่มกับ 25 นาทีละ” แดดเริ่มพาดขนาดระดับหัวไหล่แต่ผมก็ยังยืนคิดต่อ ณ จุดเดิม (หากมีโอกาสกลับมาประเทศนี้อีก ผมจะไม่กลัวสิ่งใดอีกแล้ว) ผมให้เวลาตัวเองซึมซับบรรยากาศของประเทศในเขตหนาวจนรู้สึกอิ่ม ก่อนจะเดินกลับไปยังจักยานและปั้นมันกลับไปตามถนนเส้นเดิม โทรศัพท์มือถือแบตเตอร์รี่ใกล้จะหมดอีกตามเคย ผมไม่ใช้งานแม้จะถ่ายภาพเป็นที่ระลึกสักภาพ (เผื่อไว้สำหรับคนโทรเข้า) ผมคิดและมันก็เป็นจริงเมื่อเสียงเรียกเข้าดังขึ้น ผมจอดจักยานชิดไหล่ทางเลนขวาระหว่างป่าสนรกทึบกับทุ่งหญ้ากว้างๆ ที่เห็นต้นเมเปิ้ลสีเขียวครึ้มเรียงกัน 45 ต้นในระยะ 200 เมตร

“ฮัลโหล….” ผมกรอกเสียงทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นใครโทรเข้ามา

“บักหล่าคำแพงอยู่ที่ไหน พวกฉันกับยายต้อยมาถึงบ้านแล้วนะเธอ”

ผมอมยิ้ม…“หลงทางหรือเปล่า…ยายต้อยจะเป็นจะตายแล้วนะ อ้าวๆ คุยกับแกหน่อย”

“ทิมมี่อยู่ที่ไหนลูก….ออกมาเป็นชั่วโมงแล้วยังไม่ถึงอีก แม่กับป้าจะเป็นบ้าตายแล้วนะ”

“ไม่เป็นไรอีกไม่เกิน 30 นาที น่าจะถึง….แวะมาถนนหมายเลข 0 นะ” ผมตอบกลับช้าๆ

“มันไปถนนหมายเลข 0” เสียงแม่ต้อยบอกกับหลายๆ คน “ถนนแนวชายแดนอเมริกา…โอ้น้อ!”

“ไม่ต้องห่วง รอผมแป๊บเดียวกำลังกลับละ”

“OK OK รีบๆ ละ”

ผมนึกถึงใบหน้าแม่กับนางฟ้าตัวกลมในเวลานี้ พร้อมกับนึกถึงใบหน้าเด็กสาวร่างป้อมที่ชื่อหมอนและใบหน้าสาวใหญ่วัยใกล้ 35 ปี เมื่อ 30 ปีก่อนอย่างคนมีคำถาม อะไรนะที่ทำให้เราทั้ง 3 ได้มาเกื้อหนุนกันและกันไม่จบสิ้น แต่ถึงจะเป็นเรื่องทำบุญร่วมชาติตักบาตรร่วมขันตามความเชื่อของชาวพุทธ ผมก็ไม่เกี่ยงที่จะยินดีและโอนผ่อนตาม…มีพวกนางแล้วผมรู้สึกอบอุ่นเท่านี้ก็มากพอแล้วกับคนมัวๆ มืดๆ….

……แดดสุดท้ายอยู่เบื้องหน้า……

……บนถนนที่ข้ากำลังไป……

……สลับเงาป่าสนและเมเปิ้ลหลากสี……

…….บัดนี้ในหัวข้าไร้สิ่งอื่น……

……นอกจากความว่างเปล่านานา……

ขอได้รับคำขอบคุณ ผม Timmy Buto รายงานจากถนนหมายเลข 0 ชายแดนประเทศแคนาดา กับ ประเทศสหรัฐอเมริกา พบกันในโพสต์หน้า “บ้านเล็กกลางป่าสน 4” เร็วนี้ๆ ไปแล้วครับแม่กับพี่สาวรอกินข้าวเย็น บาย บาย….

ทรงอาจแนะนำ

ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 41 (จบบริบูรณ์)
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 40
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 39
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 38
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 37
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 36
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 34
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 33
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 32
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 31
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 30
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 29
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 28
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 27
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 26
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 25
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 24
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 23
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 22
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 21
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 20
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 19
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 18
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 17
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 16
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 15
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 14
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 13
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 12
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 11
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 10
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 9
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 8
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 7
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 6
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 5
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 4
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 3
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 2
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 1
TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →