ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 31

ฝันสุดท้ายฝันสุดท้าย ที่บ้านนางฟ้า นิยายอ่านฟรี ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 31

ตอนที่ 31 “ฝันสุดท้ายที่บ้านนางฟ้า”

เดือนธันวาคม 2525

                                “โมนา โมน๋า โมน้า โมน่า โมน่า ใช่ไหม” ผมทวนเบาๆก่อน

                                “ใช่….ออกเสียงแบบนั้นละ บักหล่าลองเรียกเอื้อยใหม่ซิ”

                                “โมน่า…..โมน่า โมน่า”

                จะ 2 ทุ่มแล้วทางโค้งที่เคยเป็นสีแดงกลับดำมืด อันเป็นสีของรัตติกาลที่มาพร้อมกับผีสารพัด ผมกลัวและรู้สึกโดดเดียวไปพร้อมกันในเวลานั้น ผมยืนยันกับแม่ต้อยและเอื้อยโมน่าเด็กหญิงวัย 13 จะย่างเข้า 14 ปีอย่างแข็งขืนว่าจะไม่อาบน้ำ “เดี๋ยวพ่อก็มารับ จะกลับไปอาบที่บ้าน” ผมให้เหตุผลง่ายๆ บวกงอแงเพียงด้านเดียว

                “ไม่อาบก็ไม่อาบ ถ้าอย่างนั้นบักหล่าคำแพงมากินข้าวกับเอื้อยมา”

                “มากินข้าวก่อน เดี๋ยวพ่อเอ็งก็มาไม่ต้องไปส่งไปส่องมันแล้ว ผีเยอะนะทางนั้นนะ” แม่ต้อยเสริมพลางขู่อย่างคนรำคาญ ผมเย็นวูบยันไข่ จนต้องเร่งฝีเท้ากึ่งวิ่งอ้อมไปนั่งมุมด้านในให้ใกล้กับแสงนีออนที่สว่างสีขาวนวลให้มากที่สุด จนคนทั้งคู่พากันหัวเราะลั่นบ้าน “ไอ้นี้มันกลัวผีจริงวะเฮ้ย! แล้วเอ็งละโมน่ากลัวผีไหม?”

                “ก็กลัวเหมือนกันแหละ ยิ่งผีแม่นาคพระโขนงนะ โอ้ยยยยกลัวที่สุดแหละป้า” โมน่าพูดขณะที่ผมตัวสั่นขนลุกขนพอง

                “พอๆ เลิกพูดกินข้าวได้ละ….”

                หลังจบอาหารเย็นประตูบานเฟี้ยมไม้สีน้ำตาลแดงค่อยๆปิดที่ละบาน พ่อก็ยังไม่กลับช่องท้องที่พึ่งอิ่มแน่นๆกลับโหวงเหวงเย็นยะเยือกราวกับมันว่างเปล่า “พ่อไปอยู่ไหน ใกล้มาถึงรึยัง” ผมถามลอยๆ เผื่อระดับเสียงให้ได้ยินทั้ง 2 คน เอื้อยโมน่าขยับเข้ามานั่งโอบจนชิด “พ่อคงใกล้ถึงแล้วเนอะ” ผมง่วงนอนสุดๆ ตาก็กำลังฝืนไม่อยากหลับ “เดี๋ยวพ่อก็มา”

                “ใกล้ถึงแล้วละ…นอนก่อนก็ได้ พ่อบักหล่ามาเอื้อยจะปลุกเอง” โมน่าพูดเบาๆ

                “เออ ตกลงมึงจะไปแคนานาเดือนไหนนะหมอน เอ้ย!…โมน่า” แม่ต้อยนุ่งกระโจมอกเดินออกมาจากห้องน้ำถามขึ้น

                “ต้นๆ เดือนกุมภาพันธ์จ้าป้า….”

                “ถ้าอย่างนั้นเดือนหน้าเอ็งก็ยังอยู่กับป้าได้ใช่ไหมละ”

                “จ้า….บักหล่าคำแพงเราจะได้เจอกันอีกไหมน้อ!….” เอื้อยสาวพูดแบบคนละเมอ ตาที่กำลังจะหลับกลับสะดุ้งตื่นอีกครั้ง ผมขยี้ตาให้เจ็บเพื่อให้ตัวเองรู้สึกเจ็บ (พ่อทำไมมาช้าจัง) ในใจก็ยังคิดไม่ตกกับเรื่องเดิม

                “อ้าวๆ…ฉันไปใส่เสื้อผ้าก่อนจะเอาด้ายมาผูกข้อไม้ข้อมือให้เป็นพี่เป็นน้องกัน” แม่ต้อยหายขึ้นชั้น 2สักพักก็กลับลงมาด้วยกางเกง 5 สีดำส่วนกับเสื้อลายดอกกุหลาบสีแดงนั่งลงใกล้ๆเราทั้งคู่ “มา มา ขยับเข้ามาแม่จะผูกข้อไม้ข้อมือให้ โมน่ามานั่งข้างซ้ายจับข้อมือน้องเอาไว้”

                เด็กสาวเดินอ้อมมานั่งแหมะอีกฝั่งแล้วเอาฝ่ามืออุ่นๆมาแตะรองข้อศอกผมอย่างคนรู้งาน (แต่ผมง่วงเหลือเกิน พ่อก็ยังไม่กลับ  พ่อคงใกล้จะถึงแล้วละ) ผมก็ยังวนคิดแต่เรื่องเดิม แม่ต้อยแบ่งด้ายในมือออกเป็น 2 เส้นแล้วมัดปมที่กลางด้ายแต่ละเส้นด้านละเท่าๆ กัน

                “เดี๋ยวๆ ฉันมีขมิ้นในครัวรอแป๊บเดียว”

                “อ้อ!…หนูไปหยิบให้เองจ๊ะป้า” โมน่าคงจะรำคาญกับอาการที่ลุก-นั่งค่อนข้างช้าของแก เลยอาสา เธอวิ่งหายเข้าไปในครัวไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับที่ขูดขมิ้นที่ทำมาจากดินเผาสีน้ำตาลดินลายดำถ่าน

                “เออดีๆ….มา มา มา” แม่ต้อยพูดพลางรับที่ขูดขมิ้นประมาณถ้วยแกงใบเล็กๆแล้วขูดขมิ้นที่เหลือจนเหลืองก่อนจะนำด้าย 2 เส้นลงไปชุบ…. “มาบักหล่ายื่นแขนมา โมน่าเอามือขวาแตะข้อศอกน้องแล้วยื่นมือซ้ายมาใกล้ป้า”

                ผมง่วงนอนเหลือเกิน ตากำลังจะปิด พ่อก็ยังไม่มา แต่ก็ต้องทำตามอย่างเสียไม่ได้

                “บักหล่าอย่าพึ่งหลับนะ” เสียงโมน่ากระตุ้น ทำให้โสตประสาทผมตื่นตัวอีกราว 40 เปอร์เซ็นต์

                “อ้าวๆ ตั้งใจทั้ง 2 คน ต่อจากนี้เป็นต้นไปไม่ว่า 2 คนจะไปอยู่ที่ไหน ไกลคนละฟ้า ก็ขอให้ฟ้าดินรับรู้ว่าพวกเอ็งได้ผูกความสัมพันธ์เป็นเอื้อย-น้องกันนับตั้งแต่คืนนี้ไป สาธุ สาธุ สาธุ” แม่ต้อยพูดไปผูกข้อมือเราทั้งคู่ไปจนจบ ก่อนจะยกมือไหว้ไปที่หิ้งพระแล้วกล่าวคำว่าสาธุอีก 3 ครั้ง “เป็นพี่เป็นน้องกันสมบูรณ์แล้วนะ ให้รักกันแพงกัน คิดถึงกัน อย่าได้ลืมกันนะ”

                โมน่ายิ้มจนเห็นฟันครบ 32 ซี่ เธอกำลังจะร้องไห้ (ผมประเมินจากกิริยา) แต่ผมง่วงเหลือเกิน พ่อก็ยังไม่กลับ ผมจะหลับอยู่แล้ว พ่ออยู่ไหนน้ออออออ…..

                “ไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้น้องโมน่า ฉันก็จะนอนเล่นกับพวกเอ็งตรงนี้แหละ”

                ผม…ในวัย 9 ขวบหลับข้างๆเอื้อยสาวตัวป้อมๆ ทั้งๆ ที่พ่อยังไม่กลับ แม่ต้อยปิดไฟฟ้าแล้วเอนหลับอยู่อีกฝั่ง พี่สาวคนใหม่ของผมหลับรึยังน้อออ….แต่ผมหลับแล้วละ พ่ออยู่ไหน พ่อทำอะไรอยู่….(ผมฝัน ผมกำลังฝัน และกำลังฝันหลายเรื่อง)

19 กรกฎาคม 2560  

                ผมสะดุ้งตื่นท่ามกลางความมืดที่โซฟาสีแดงในบ้านของนางฟ้าตัวกลม “กี่โมงกี่ยามกันแล้วนะ….” ผมขยี้ตาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือที่ชาร์ตไฟทิ้งไว้ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านเปิดดู

“ตี 3 ครึ่ง”ผมพึมพำ นางฟ้าตัวกลมเข้าไปนอนในห้อง (นางคงเหนื่อยเพราะการเดินทางกลับจากวิกตอเรีย) เมื่อสมองคิดผมก็ไม่อาจหลับตาลงได้อีก ผมลุกนั่งเปิดเฟสบุ๊ค-อ่านเมลล์ เช็คงานจากโปรแกรมไลน์ ก่อนจะจบลงที่ความฝันเมื่อสักครู่….

ฝันสุดท้าย

“เออ…ฝันอะไรวะ….อ้อ….สมัยที่พ่อพาไปซื้อควายที่บ้านนาโพธิ์” ผมพูดกับตัวเองที่ลำคอ (แม่ต้อยผูกข้อมือให้เป็นพี่เป็นน้องกับนางฟ้าตัวกลม ไม่เคยนึกว่าจะมีวันนี้) ผมคิดต่อขณะที่รอยยิ้มกำลังเฉิดฉายอย่างเดียวดายท่ามกลางความมืดสีเทา (ต้นกุมพาพันธ์หลังฉลองกรุงรัตนะโกสินทร์ 200 ปี เอื้อยโมน่าบินมาอยู่ที่นี้ และอีก 3 เดือนแม่ต้อยมาหาเราที่บ้านบอกแม่และพ่อว่าจะไปอยู่กับพี่สาวที่ออสเตรเลีย แล้วก็หายไปอีกคน กระทั้งผมเรียนใกล้จบ แกก็กลับมาเยี่ยมในมาร์ทสาวออสซี่เต็มตัว ตอนนั้นผมมองว่าแม่ต้อยสวยขึ้นสาวขึ้นกว่าเดิมเยอะ)….ผมนั่งยิ้มแล้วยิ้มอีก จนใกล้เคียงกับคนบ้า

                “ขอบคุณนะแม่ที่พาผมกลับมาเจอเธอ โมน่าคือนางฟ้าตัวกลมสำหรับผมโดยแท้ แม้หัวใจเธอจะใส่ลิ้นหัวใจเทียมแต่จิตใจที่จุดเดียวกันกลับแข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบ เธอคือนางฟ้าถึงแม้จะไร้ปีก ถึงแม้จะตัวกลมๆ แต่เธอก็เป็นนางฟ้าตัวกลมสำหรับผมมาโดยตลอด” ผมยกมือขึ้นประสานเข้าด้วยกันระดับอกแล้วส่งคำภาวนาต่อความว่างเปล่า

“ข้าพเจ้าเป็นคนไม่มีศาสนา ไม่เชื่อเรื่องงมงายหรือเรื่องใดๆ ที่ข้าพเจ้าไม่เคยเห็น แต่คืนนี้ข้าพเจ้าขอภาวนาต่อทุกๆ สิ่ง ทุกๆ ที่ ทุกๆ องค์ ทุกๆ ท่าน บนโลกนี้หรือโลกที่ซ่อนเร้น หากขอได้ ข้าอยากจะขอให้สุขภาพของนางฟ้าตัวกลม ลูกอยากจะเห็นนางกลับมาแข็งแรง ใช่! ขอเพียงแค่นางแข็งแรงข้อเดียว…ที่เหลือจิตใจที่ดีงามของนางจะนำพาอีกหลายคนให้อยู่รอด ได้โปรด!”

                ผมพ่นลมหายใจออกมายาวๆ แบบคนโล่งอก “นางฟ้าตัวกลมต้องแข็งแรงขึ้นอย่างแน่นอน” ผมพึมพำระดับเสียงละเมอพลางเหลือบไปสำรวจกระเป๋าเดินที่ซ่อนอยู่ในความเงามืด อีกไม่กี่ชั่วโมงผมก็ต้องออกเดินทางสู่บ้านเล็กกลางป่าสนใกล้ๆ พรมแดนสหรัฐอเมริกาแล้ว ผมคงต้องคิดถึงนางฟ้าตัวกลมในหลายๆ แง่มุม และเชื่อหากนางไม่สาบส่ง ก็คงจะคิดถึงผมในหลายๆ แง่มุมจนอดตามหาเรื่องด่าถึงบ้านเล็กกลางป่าสนไม่ได้แน่นอน….ติดตามตอนต่อไปเรื่อยๆ พิมพ์ผิด พิมพ์ถูก ขาดๆ เกินๆ ก็ให้อภัยกัน….นะครับ ขอบคุณมาก

เจอกัน “I & The Big Angels ฉันกับนางฟ้าตัวกลม” ตอนที่ 32 “บ้านเล็กกลางป่าสน” เร็วนี้…ใกล้จะกลับเมืองไทยแล้ว มีอีเมลจากคนที่ใช้นามแฝงว่า “เดียร์เนียว” 2 ฉบับ ไว้ผมจะเปิดอ่านภายหลัง แล้วเจอกันครับ บาย บาย

ทรงอาจแนะนำ

สมรภูมิปักษา24
สมรภูมิปักษา23
สมรภูมิปักษา22
สมรภูมิปักษา21
สมรภูมิปักษา20
สมรภูมิปักษา19
สมรภูมิปักษา18
สมรภูมิปักษา17
สมรภูมิปักษา16
สมรภูมิปักษา15
สมรภูมิปักษา14
สมรภูมิปักษา13
สมรภูมิปักษา12
สมรภูมิปักษา11
สมรภูมิปักษา10
สมรภูมิปักษา9
สมรภูมิปักษา8
สมรภูมิปักษา7
สมรภูมิปักษา6
สมรภูมิปักษา5
สมรภูมิปักษา4
สมรภูมิปักษา3
สมรภูมิปักษา2
สมรภูมิปักษา1
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 23
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 22
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 21
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 20
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 19
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 18
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 17
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 16
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 15
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 14
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 13
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 12
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 11
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 10
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 9
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 8
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 7
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 6
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 41 (จบบริบูรณ์)
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 40
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 39
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 38
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 37
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 36
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 35
"อนุชาย" คืออะไร? เร็วๆ นี้ รู้เรื่อง!
TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →