ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 “เดทแรกในแวนคูเวอร์ 2”

รถไฟฟ้าจากเซอร์รี่เซ็นทัล (Surry Central) ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ดาวทาวน์ที่ละสถานี เมื่ออยู่เพียงลำพังในหัวของผมก็เกิดคำถามขึ้นมากมาย นางฟ้าตัวกลมกับเด็กหญิงวัย 12 จะย่างเข้า 13 ร่างป้อมๆ นุ่งผ้าซิ่นเก่าลายแดงดำที่คอยเช็ดขี้มูก เช็ดน้ำตาให้เด็กชายอายุน้อยกว่าตัวเองแค่ 4 ปีที่พ่อซึ่งเป็นนายฮ้อยซึ่งออกตระเวนหาซื้อควายแถบบ้านนาโพธิ์ได้นำมาฝากไว้กับเจ้าของร้านขายเสื้อผ้าในตลาดซึ่งเป็นเพื่อนกับแม่จริงรึ

(บักหล่าคำแพงก้อนเท่าแคงเอื้อย บ่ต้องฮ่องไห่ดอก เดี๋ยวอีพ่อกะกลับมา) สำเนียงสาวเวียงจันทร์แหลมเล็กๆ ปลอบด้วยถ้อยคำที่ผมต้องร้องไห้ออกมาอีก 30 กว่าปียังก้องอยู่ในหัว และเป็น 30 กว่าปีที่เธอย้ายมาอยู่ประเทศแคนาดาพร้อมกับครอบครัว แม่ต้อยเจ้าของร้านขายเสื้อผ้าที่จ้างเธอวันละ 20 บาทสมัยนั้น ก็ไปทำงานกับพี่สาวที่เมืองซิดนี่ย์ประเทศออสเตรเลีย เรื่องราวของพวกเราน่าจะจบตั้งแต่ปีฉลองกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปีซึ่งตรงกับ พ.ศ. 2525 ไปแล้ว ซึ่งผมเองก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้จนเข้าใจว่ามันสาบสูญชั่วนิรันดร แต่อยู่ๆ คำพูดประโยคเดิมก็หลุดออกมาจากปากของ “นางฟ้าตัวกลม” มันเป็นยิ่งกว่านิยายและตอกย้ำให้ผมมั่นใจมากขึ้นว่านางฟ้าตัวกลมกับเด็กหญิงในปี พ.ศ. 2525 เป็นคนๆเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย ครับผมนั่งคิดเรื่องนี้เพลินๆอยู่บนรถไฟฟ้าสายเอ็กโปร์ (Expo Line) ในแวนคูเวอร์ยังอดคิดไม่ได้ว่ามันนี้คือความจริงหรือความฝัน แต่เมื่อเสียงแจ้งเตือนผู้โดยสารเป็นภาษาอังกฤษบอกสถานีต่อไปคือ Metro town Station ก็ปลุกให้ผมตื่น ตอนแรกผมตั้งใจจะเฉลยเรื่องราวของเราทั้ง 3 โดยละเอียดในตอนสุดท้าย ซึ่งมันจะเป็นทั้งจุดเริ่มต้นและบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด ก่อนจะส่งมอบให้นางฟ้าตัวกลมและแม่ต้อยเก็บไว้เป็นที่ระลึก เผื่อว่าเราทั้ง 3 คนจะต้องจากกันอีกในอนาคต

คืนนี้ “แก๊บบี้” เพื่อนนางฟ้าตัวกลมอาสานำเที่ยวในดาวทาวน์ บาร์ ไนต์คลับ และชีวิตกลางคืน แสง สี เสียงของแวนคูเวอร์ เรานัดกันที่ร้านเฝออาหารเวียดนามเลย Metropolis Shopping Complexไป 3 บล็อก 3 ทุ่มในช่วงซัมเมอร์แสงสุดท้ายไม่ต่างจาก 4 โมงเย็นของกรุงเทพฯเท่าไร จึงเป็นอีกสาเหตุที่ผมไม่รู้สึกโดดเดี่ยวหรือกลัวในเมืองใหญ่แม้จะมาเยือนเป็นครั้งแรกก็ตาม คุณจำเด็กมหาลัยโตเกียวที่ชื่อ “ฮิเดะ” ลูกชายคนเดียวของลูกค้าสมัยที่ผมยังทำงานอยู่เซ็นทรัลฯ ได้หรือเปล่าครับ จำได้ว่าผมเคยโพสต์เรื่องราวของเขาใน Facebook หลายครั้ง พ่อแม่ของฮิเดะเป็นคนญี่ปุ่นได้มอบหมายให้ทีมงานผมออกแบบและก่อสร้างโรงงานอาหารกระป๋องที่นิคมอุตสาหกรรมบางปูฯ ปิดภาคเรียนพ่อแม่ของฮิเดะจะปล่อยให้เขาเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วโลกเพียงลำพัง เพื่อฝึกการใช้ชีวิต ช่วงที่ฮิเดะแวะมาประเทศไทยปรากฏว่า พ่อกับแม่ของเขาต้องบินกลับญี่ปุ่นด่วน บริษัทเลยมอบหมายให้ผมเป็นคนดูแลแทนตลอด 1 อาทิตย์ ภาษาอังกฤษของมันห่วยแตกมากๆ ภาษาอังกฤษของผมในเวลานั้นก็ห่วยแตกพอๆ กัน

คำถาม : “เราทั้งคู่จะคุยกันรู้เรื่องไหม ผมก็เหมาๆ ทุกภาษานั้นแหละครับ ทั้งมือ ทั้งเท้าเราสื่อสารกันได้หมด เราสนุกกันมากๆ บางครั้งแค่มองหน้าเราก็หัวเราะกันได้ Trip เกาะ พีพี ผมไม่มีวันลืมกับความโง่ของตัวเอง ครั้งนั้นเราเหมาเรื่อหางยาวเที่ยวรอบเกาะ ดำน้ำ ดูปลา ดูปะการังไปตามเรื่อง ช่วงหนึ่งขณะที่เราเดินเข้าไปในถ้ำนกนางแอ่นที่มีภาพเขียนรูปเรือสำเภาโบราณ ไอ้เราก็อุตส่าเตรียมเรื่องราวนี้ไปพรีเซ้นท์ซะเต็มที่ มันไม่ถามสักแอะ! แต่ดันชี้นิ้วขึ้นข้างบนที่มีลำไผ่มัดรวบแทนบันไดสำหรับปีนขึ้นไปเก็บรังนก…ผมนึกไม่ออก และพยายามนึกว่าไอ้รังนกภาษาอังกฤษเรียกว่าอะไร เลยตอบมันไปแบบสุ่มๆว่า “Home Bird” มันพยักหน้าเข้าใจ แล้วเราก็หัวเราะกัน เรื่องอาหารผมเห็นมันชอบน้ำซุปข้าวมันไก่ ผมก็สั่งให้มันกินได้ทุกวัน เออมึงแดกน้ำซุป เอาไก่กูมา มันไม่เบื่อ ผมมีรึจะเบื่อ…(แต่กูโคตรเบื่อเข็ดกับข้าวมันไก่ไปหลายเดือน) เราก็อยู่ด้วยกับแบบเนี่ยจนกระทั่งมันขึ้นเครื่องกลับญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษมันไม่ดีแต่มันก็เดินทางได้รอบโลก โดยอาศัยความกล้าและลูกบ้าเข้าช่วยและขณะที่ผมเดินลงมาจากสถานี Metro Town กำลังจะข้ามถนน ผมก็อดคิดความกล้าและลูกบ้าของไอ้ฮิเดะไม่ได้ ใช่ครับเวลานี้ผมคิดถึงมันมากๆ…มันอยู่รอดในนิวยอร์ก 2 อาทิตย์ ผมก็ต้องอยู่รอดในแวนคูเวอร์เพียงลำพังในคืนหนาวเช่นนี้ให้ได้เช่นกัน

ผมเดินผ่าน Metropolis Complex ไปอีกมุมถนนก็จะถึงร้านเฝอที่นัดกันไว้แล้ว หวังว่าโพสต์ต่อไปชีวิตยามค่ำคืนในแวนคูเวอร์จะทำให้คุณหลงใหล จนเผลอแดนซ์ตามนะครับ ตอนนี้ยาวไปอีกละ

ผม Timmy Buto รายงานบนถนนคิงส์เวย์ (Kings way ST.) มองเห็นร้านอาหารเวียดนามที่นัดแก๊บบี้ไว้ละ เวลาสำหรับเดทแรกก็เปะพอดี…เจอกัน ตอนที่ 14 “เดทแรกในแวนคูเวอร์ 3” สวัสดีครับ

เรื่องแนะนำ

TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →