นินจาเลือดซามูไร บทที่ 5

วงดาบเสี้ยวจันทราวงดาบเสี้ยวจันทรา “เป็นอาวุธ…ของผู้หญิง เจ้าควรจะเลือกใช้อาวุธที่ดูเหมาะสมกับเจ้าในการสังหารครั้งต่อไป”

อัครนินจัตสึกับวงดาบเสี้ยวจันทรา

มีนินจาไม่กี่คนเกิดมาพร้อมพรสวรรค์พิเศษที่เสมือนสมบัติอันล้ำค่า สำหรับชนเผ่าลึกลับแห่งหุบเขาอิงะ เพียงไม่นานความสามารถที่โดดเด่นของอูคาชิ เซดะ ก็ฉายแววออกมาให้เห็น เขาใช้เวลาเพียง 4 ปี ในการเป็นนักเรียนในโรงเรียนชิโนบิโนะโมโนะและได้รับอนุญาตพิเศษในการออกไปเรียนในโรงเรียนทั่วไปนอกหมู่บ้าน เวลานี้แม้แต่เสียงนินทาของคนเผาถ่านที่อยู่ใต้ลมท้ายหุบเขา เขาเองก็ไม่พลาด แต่เพราะความตั้งใจของ ไชอินาริ โจอาน ที่ต้องการเป็นชิโนบิให้ได้ จึงทำให้กิจกรรมของทั้งคู่จึงยังดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น ซึ่งเวลานี้ความสามารถของโจอานเองก็ไม่แพ้เหล่านักเรียนชิโนบิระดับ 6 เข้าไปแล้ว

“ประสานมือ ไว้ระดับหน้าอกให้ปลายนิ้วกลางทั้ง 2 ชี้ขึ้น…กำหนดจิตไว้ที่กลางลำตัวแล้วค่อยๆ ตีวงรอบตัวเอง…อย่างนั้นละโจอาน”

“คุณชายข้าถอดร่างได้ถึง 6 ร่างแล้ว” เสียงพูดจากทั้ง 6 ร่างพรางของโจอานดังขึ้นพร้อมกัน

“ดีมาก…คราวนี้เจ้าจะต้องฝึกแยกจิตให้กระจายเข้าไปยัง 6 ร่างเพื่อจะได้แยกความสัมพันธ์ของการกระทำให้ต่างกันออกไป”เซดะพูดในน้ำเสียงที่เบาและนิ่งในขณะที่ยืนหลับตาบนโขนหินสีดำ โจอานพยายามทำตามคำแนะนำแต่ที่สุดร่างพรางก็ไหลเข้ามารวมกันและแยกออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่เคยมีนักเรียนระดับ 6 จะสามารถทำได้ตั้งแต่ครั้งแรก…เจ้าต้องฝึกให้หนัก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร ดูเหมือนเจ้าจะแอบกินเนื้อสัตว์มาอีกแล้วใช่ไหม”เซดะถามพร้อมๆกับกระโดดลงมายืนอยู่ใกล้ๆ

“คุณชายรู้ได้อย่างไร…” โจอานถามอย่างงงๆ

“ก็กลิ่นตัวของเจ้ามันฟ้องออกอย่างนี้…เอาละคืนนี้ข้าจะไปสอบอัครนินจัตสึกับชิโนบิรุ่นพี่…หากคิดจะเป็นมือขวาของข้าก็จงละเนื้อสัตว์และพืชกลิ่นฉุนให้ได้…แล้วเราค่อยเจอกัน”

“ข้าจะพยายามให้มากขึ้น…และข้าขอ…”ไชอินาริ โจอานก้มหัวให้เซดะ แต่เงาสีดำก็พุ่งทะยานหายไปแล้ว “ข้าขอให้คุณชายโชคดี”

ในขณะที่อายุยังไม่ถึง 12 ปีดีนัก เซดะก็สามารถถอดร่างได้ถึง 12 ร่าง เขาเป็นนินจาที่มีอายุน้อยที่สุดที่ได้รับอนุญาตให้เข้าสอบอัครนินจัตสึ กับภารกิจร่วมในการลอบสังหาร ผู้ว่าการทหารท้องถิ่นผู้ชั่วร้ายและเป็นปฏิปักษ์กับเมืองฮามิน (Hamin)  เขาสังหารนายทหารใหญ่ที่เป็นเป้าหมาย รวมทั้งผู้ที่ติดตามได้อีกหลายคนในคืนนั้น

“ผู้ว่าการทหารแห่งคาวาอิ เป็นศพ…ที่ทำให้เจ้าสอบอัครนินจัตสึผ่านได้ในเวลาอันรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ” ยาสุในชุดกิมิโนสีโคลนขุ่น ยืนพูดหลังจากนินจาทั้ง 28 คนที่ออกไปทำภารกิจกลับมาถึงหมู่บ้านตอนใกล้สว่าง โดยมี อิเงะสึงิ เคนซึ, อูคาชิ เค็นจิ, โอสุเกะ ฮิเดะและชิโนบิอาวุโสแห่งหุบเขาอีกหลายคนยืนเรียงแถวอยู่ด้านหน้า

“ใช่แล้วท่านพ่อ ข้าเชือดคอมันจนขาดด้วยวงดาบเสี้ยวจันทรา”เซดะรายงานพลันดึงผ้าสีดำที่คลุมใบหน้าออก

“คุณชายสอบผ่าน…ทุกฝีก้าวของเขาคือชิโนบิสมบูรณ์แล้ว” อิเงะสึงิ เคนซึ เสริม ถึงแม้เขาจะไม่อยู่ใน 28 คนที่ออกไปปฏิบัติการ แต่ทุกย่างก้าวของผู้สอบอัครนินจัตสึอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา

วงดาบเสี้ยวจันทรา

“เจ้าไม่ใช่ซามูไรนะ เซดะ ที่จะต้องโชว์พลังและความแข็งแกร่งอย่างบ้าๆ…หัวใจของชิโนบิคือความเร็ว เราไม่จำเป็นต้องสังหารเหยื่อให้ตายในดาบเดียว เพราะยาพิษที่อาบอยู่กับอาวุธ เพียงแค่เปิดผิวเป้าหมายให้เป็นแผล เหยื่อก็จะเป็นอัมภาสและเสียชีวิตภายใน 24 ชั่วโมง และอีกอย่างที่เจ้าจะต้องรู้…วงดาบเสี้ยวจันทราเป็นอาวุธประจำกายของเออ…” ยาสุหยุดชะงักเกือบจะหลุดสิ่งที่ไม่อยากจะให้เซดะรู้ออกมา “เป็นอาวุธ…ของผู้หญิง เจ้าควรจะเลือกใช้อาวุธที่ดูเหมาะสมกับเจ้าในการสังหารครั้งต่อไป” ยาสุพยายามกลบเกลื่อน แต่ก็ไม่รอดจากความสงสัยไปได้

“……..” ยังไม่มีคำพูดใดๆ หลุดจากปากของ อูคาชิ เซดะในคืนนี้ มีเพียงความคาดหวังว่า วันหนึ่งยาสุต้องบอกความจริงกับเขา

“คืนนี้ข้าสังหารไป 4 ศพ….” และเซดะก็พลั้งปากพูดขึ้นอีก แต่โอสุเกะ ฮิเดะที่ยืนนิ่งนานอยู่ด้านหลังก็สวนขึ้นเองบ้าง

“คุณชาย…อย่ารินับศพคนที่เจ้าสังหารเพราะนั้นเป็นการไม่ให้เกียติผู้ตายอย่างไม่น่าให้อภัย พวกเขามิใช่ศัตรู แต่เป็นเพียงหน้าที่หนึ่งของชิโนบิเท่านั้น”

“เอาละ พวกเจ้าทุกคนคายเปราะปลิดชีพ แล้วแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้”อูคาชิ ยาสุรีบสรุป และนินจารวมทั้งอิเงะสึงิ เคนซึก็ค่อยๆดุลบางอย่างที่ฝังอยู่ใต้ลิ้นออกมา มันเป็นเปราะแก้วขนาดเล็กที่บรรจุยาพิษน้ำสีม่วง เค็นจินำขวดปากกว้างที่บรรจุน้ำยาใสๆไปรับคืนจนครบทุกคนก่อนจะปิดผนึกมัน และนำเข้าไปเก็บรวมไว้ข้างในอย่างเดิม

……….

หากหาญกล้า………..สังหารฆ่าผู้ใด

ต้องทำได้……….ถ้าจำต้องสังหารตน

เงาหนึ่งอยู่……อีกหนึ่งดับกลับสับสน

เหมือนละคนจนสุดท้ายต้องตายตาม

……….

วันหนึ่งในระหว่างการทำสมาธิ อยู่ๆ เสียงพูดคุยที่แววมากับสายลมก็สะดุดเข้ากับหูของอูคาชิ ยาสุ โดยบังเอิญ

#ข้าได้ยินคนเผาถ่านคุยกันว่า…พ่อของคุณชายจริงๆ ก็คือประมุขของตระกูลมินาโมโต เป็นตระกูลซามูไรเก่าแก่ที่เมืองคาโกคุมะ ห่างไปทางทิศตะวันตกหลายไมล์…ส่วนแม่ของคุณชายคือ เจ้าของวงดาบเสี้ยวจันทราที่คุณชายถนัดพอกับดาบคาตานะของซามูไรนั้นแหละ#

#นางชื่ออะไรเจ้ารู้ไหม#

#นางชื่อยามุดะ เป็นบุตรสาวคนเดียวของท่านประมุขยาสุ…นางหายไปในสนามรบที่เมืองมิยาวาตะ เมื่อหลายสิบปีก่อน ทุกคนในหุบเขาคิดว่านางน่าจะปลิดชีพตัวเองหรือไม่ก็ถูกสังหารไปแล้ว แต่เมื่อดวงดาวแห่งนักฆ่าปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือเมืองคาโกคุมะ พวกเขาถึงรู้ว่าคนสำคัญแห่งอูคาชิได้ถือกำเนิดขึ้น การออกตามหาและจะต้องเข้าถึงตัวคุณชายก่อนชิโนบิอีกกลุ่มในหุบเขาโคงะ และเมื่อความจริงเป็นอย่างที่ดวงดาวแจ้งบอก อูคาชิ ยาสุถึงรู้ว่าบุตรสาวคนเดียวของตนเองแอบหนีไปมีครอบครัวใหม่ซึ่งเป็นซามูไร #เสียงพูดหยุดลงสักครู่ อีกเสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมาแทน

#ดวงดาวแห่งนักฆ่า…#

#ใช่แล้ว…และคืนที่คุณชายมาถึงที่นี้ข้าและคนอื่นในหมู่บ้านถูกกันตัวเอาไว้ด้านนอก พวกข้าไม่รู้อะไรมากนอกจากได้ยินเสียงประกาศของท่านประมุขว่า คุณชายอูคาชิ เซดะกลับมาแล้ว#

#ข้าเกิดมาเพื่อเป็นอาวุธแห่งหุบเขาอิงะจริงๆหรือ โจอาน#

#แต่คุณชายก็ไม่เคยนึกชอบอาวุธที่อาบยาพิษของชิโนบิเลย นอกจากวงดาบเสี้ยวจันทราและดาบคาตานะไม่ใช่หรือ#

#คาตานะเหมือนกับชีวิตของข้า…โจอานข้ารู้สึกอย่างนั้น#และเสียงนั้นก็มันทำให้อีกคนถึงกับตัวสั่น อูคาชิ ยาสุเปิดตาพร้อมกับกำมือทั้ง 2 ข้างเกร็งแน่นจนหนังใต้ตาเขม่นคิ้วกระตุกหลายที…

“คุณชาย!…ในที่สุดเจ้าก็ไม่เคยลืม…” ยาสุพึมพำ สักพักเสียงลมหายใจก็ถูกดึงเข้าและผ่อนออกมายาวๆ หลายครั้ง

“ข้าโดนบีบทุกๆด้าน รวมทั้งเจ้าด้วยหรือนี้…”

……….

ความมืด……………..ประดุจเงาของปิศาจฉันใด

แสงสว่างก็ประหนึ่งไออุ่นจากทวยเทพฉันนั้น

อูคาชิ เซดะ

………..

คืนต่อมา หลังจากเซดะกลับมาจากโรงเรียนของรัฐบาลญี่ปุ่นที่อยู่นอกหมู่บ้าน อูคาชิ ยาสุกำลังนั่งรอเขาในห้องโถงใหญ่ ที่เคยใช้เป็นที่ประชุม

“มาถึงแล้วครับ” เขารายงานตัวเสียงเรียบๆ

“ดูเหมือนเจ้า…มีบางอย่างอยู่ในใจ” และอยู่ๆ ยาสุก็โพล่งขึ้น เหมือนจะเปิดทางให้เซดะถามบางเรื่อง “เจ้ามีบางอย่างที่อยากจะถามข้า…เซดะคุง” ยาสุกระแทกเสียงดัง เหมือนจะกระตุ้นอีก

“ข้าอยากรู้เรื่องราวของข้า” เซดะพลั้งปากโต้กลับ สักพักเขาก็เดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม

“เจ้าคือบุตรชายคนเดียวของข้า…เซดะก็คือชื่อของเจ้า” ยาสุกดเสียงต่ำพร้อมกับยกถ้วยที่มีเหล้าสาเกอยู่ครึ่งหนึ่งดื่ม ตาที่จ้องเขม็งเริ่มแดงกล่ำ “สิ่งที่เจ้ารู้มาล้วนเป็นนิทานหลอกเด็กทั้งสิ้น”

“ท่านพ่อ!…” เซดะปล่อยเสียงจนคอปูดเป็นเอ็น “ข้ามีสิทธ์จะรู้เรื่องราวของตัวเอง…ยิ่งท่านพ่อพยายามปิดบังมากเท่าไร ข้าก็ยิ่งอยากจะรู้มากขึ้นเท่านั้น” เขาลดระดับเสียงให้ต่ำ แต่มันก็ยังแข็งกร้าวเกินกว่าอีกคนจะรับได้

“เจ้าไม่มีเรื่องราวใดๆ ทั้งนั้น…นอกจากเจ้าคือ คุณชายอูคาซิ  เซดะบุตรชายคนเดียวของข้า…เจ้าคือบุตรชายคนเดียวของข้า”

“แล้วแม่ข้าละ นางเป็นใคร?” เซดะยังไม่ยอมแพ้ เขาจ้องตายาสุเหมือนจะท้าทายอำนาจที่มี

“คุณชายอย่า…ไม่เอา…อย่าทำอย่างนี้…เราไปกันดีกว่า…คุณชาย” และเสียงมิกิก็ห้ามเอาไว้ นางเดินกึ่งวิ่งเข้าไปนั่งลงใกล้ๆ พร้อมกับกระตุกชายกิโมโนเรียกสติไม่ให้ทำอะไรอย่างที่นางคาดเดา

“มิกิ เอาตัวคุณชายออกไป ฟ้าใกล้สางแล้วคุณชายคงอยากพักผ่อน”

“หึๆ…ฟ้าสางแล้วต้องนอน…และตื่นอีกครั้งก็เมื่อตะวันลับเหลี่ยมเขา หึๆ…ช่างน่าขัน…” เซดะแดกดันพร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขานิ่งชั่งใจตัวเองสักครู่…ก่อนจะขึ้นเสียงสูงใส่ยาสุต่ออีก “ข้าจะตื่นตอนฟ้าสางและเข้านอนตอนพลบค่ำเหมือนเช่นซามูไร…ใครจะกล้าทำอะไรข้า”

“มิกิจัง เอาตัวคุณชายออกไป!”

“ท่านพ่อ…หากข้าจะยอมแลกตำแหน่งคุณชายอูคาชิกับอดีตของข้า…ท่านจะว่าอย่างไร…ท่านพ่อ ข้าจะแลกมัน ข้าจะแลกกับมัน…” เสียงตะโกนดังไกลไปตามแรงฉุดลากไปตามระเบียงไม้ด้านหลัง

“คุณชายไม่เอา…ไม่พูดอย่างนี้…คุณชาย…พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่เข้ามาช่วยข้าที” เสียงมิกิตวาดคนใช้ ในที่สุดเสียงโวยวายของเซดะก็ค่อยๆ ไกลออกไปสู่เรือนนอนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของปราสาทสีดำ

“ถึงจะเป็น 10,000 ซามูไร 100,000 โคงะ มาบีบคั้น…ข้าไม่เคยหวั่นไหว…แต่ทำไมเพียงแค่ความทรงจำที่ข้าอยากจะให้มันเลือนหาย…กลับทำให้หัวใจข้าแทบแหลกสลาย…ลูกพ่อ”

……….

แม้จะอยู่ในความมืด………….ไม่เห็นกระทั้งแสงสะท้อนบนผิวน้ำ

จงเชื่อเถอะว่า………….ความงามของหมู่ดาวกำลังเฉิดฉายเป็นที่ 1

อูคาชิ เซดะ

……….

ทรงอาจแนะนำ

นินจาเลือดซามูไร บทที่ 23
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 22
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 21
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 20
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 19
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 18
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 17
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 16
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 15
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 14
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 13
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 12
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 11
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 10
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 9
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 8
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 7
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 6
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 4
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 3
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 2
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 1
อูคาชิ เซดะ นินจาเลือดซามูไร
TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →