นินจาเลือดซามูไร บทที่ 22

พวกนอกรีตพวกนอกรีต “ดูเหมือนพวกนอกรีตจะไม่ใช่คนที่เราคุ้นเคยเลยสักคน…” นิยาย เรื่อง อูคาชิ เซดะ นินจาเลือกซามูไร บทที่ 22

ที่ท่าเรือเมืองเดโอะ

การเดินทางที่ต้องใช้ความเร็วดั่งสายฟ้าก็เริ่มต้น พวกเขาหยุดให้ม้าได้ดื่มน้ำเพียงระยะเวลาสั้นๆ ก่อนจะเร่งเดินทางต่อ จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเมืองเดโอะอย่างไร้อุปสรรค์ แต่ก็คลาดจากเรือขนสินค้าที่ เซดะและเพื่อนๆ ร่วมเดินทางไปแล้ว และก็คลาดกับคนของบ้านมินาโมโตอย่างที่เค็นจิต้องการจะให้เป็น

“ดูเหมือนจะปกติ…แผนการพวกมันยังไม่เปลี่ยน” เค็นจิบอก

“อูคาชิซัง ข้าจะตามไปส่งข่าวกับคนของมินาโมโต พวกเขาคงจะยังไม่ออกจากเมืองเดโอะ” โอคิตะ ทากิเสนอ พร้อมกับเตรียมจะชักม้าวิ่งออกไป

“ไม่ต้อง!” โอสุเกะ ฮิเดะโพล่งขึ้นก่อน ทากิหันไปสบตาคนทั้ง 2 สลับกันไปมา

“ข้าให้คนของเราไปส่งข่าวให้ฟูจิกาว่าได้รู้แล้ว…เราไม่มีเวลาพอ จุดหมายที่สำคัญยังรอเราอยู่ที่ท่าเรือของเมืองไดเซนยะ” เค็นจิอธิบาย ซึ่งนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ทากิหายสงสัย ขณะเดียวกันชายสวมหมวกปิดหน้าแต่งกายคล้ายพนักงานของท่าเรือก็เดินตรงเข้ามารายงาน

“เรือออกไปได้สัก 1 ชั่วโมงแล้วละ…พวกละครเร่จากมิเอะก็พลาดเช่นเดียวกับพวกท่าน”

“อูคาชิซัง!…ละครเร่” เสียงโอคิตะ ทากิตกใจ

“เค็นจิ เหมือนท่านจะมีบางอย่างที่ข้ายังไม่รู้” โอสุเกะ ฮิเดะ เห็นบางอย่างในแววตาคู่นั้น เลยได้โอกาสชิงถามขึ้นบ้าง

“อิเงะสึงิ เคนซึ กลับมาเร็วกว่าที่คาดการเอาไว้”

“จริงรึ!” ทั้งโอสุเกะ ฮิเดะและทากิก็อุทานขึ้นพร้อมกัน

“เอานี้…จะไปไหนก็ไป” เค็นจิส่งถุงดำให้คนของท่าเรืออย่างรำคาญ เมื่อเห็นเขายืนจ้องเหมือนจะอยากรู้สิ่งที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่

“ขอบคุณนายท่าน…” เขายื่นมือมารับ นาทีนั้นนิ้วของเค็นจิก็จงใจสะกิดเข้ากับฝ่ามือของอีกฝ่าย ชายคนนั้นเบี่ยงตัวเดินหนีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากดูเหมือนทั้ง 3 คนจะไม่ทันสังเกตเห็น หึๆๆๆ…(โง่ชะมัด)

“สายข่าว บอกว่าเห็นเขากลับมาเป็นหนุ่มวัย 20 ต้นๆ…ข้าว่างานของเราต้องลำบากมากขึ้นแล้วละ” เค็นจิบอกอีก

“จะเป็นไปได้อย่างไร…เขาจะ 80 ปีแล้วนะข้าว่าต้องจำคนผิดแน่ๆ”

“แต่ข้าเชื่อ เพราะเนื้อนางเงือกจะเลี้ยงผิวหนังและเสริมสร้างพลังสู่วัยที่แกร่งที่สุด” เค็นจิอธิบายเสียงเบาลงและเบาลง

“ท่านเดินทางต่อไปไหวไหม ดูท่าทางจะมีปัญหา” ทากิถาม ทันทีที่สังเกตเห็นกล้ามเนื้อแขนของเค็นจิค่อยๆ บีบรัดเข้าหากัน

“อ๊าก!….” เสียงความเจ็บปวดดังขึ้นในอาคารท่าเรือ ขณะเดียวกันร่างของเค็นจิที่อยู่บนหลังม้าก็ค่อยๆ รูดลง แต่ทากิก็เร็วพอที่จะกระโจนลงไปรับเขาเอาไว้ทัน

“เค็นจิ!…เป็นอะไรไป” โอสุเกะ ฮิเดะอุทานเสียงหลง

“ไม่นะ ท่านเค็นจิ…” โอคิตะ ทากิตะโกนลั่นพอกัน“อูคาชิซัง!….อู…”

“เรียกข้าทำไม” เสียงเค็นจิอีกคนดังมาจากระยะที่ไกลออกไป ทั้งสองเงยหน้าหันไปมอง เค็นจิคนนั้นยืนยิ้มให้ เขาพับแขนเสื้อสีขาวขุ่นที่เปื้อนเลือดก่อนจะดีดตัวเข้ามาหา แต่ทั้ง 2 ก็ยังลังเล

“วางมันลงได้แล้ว…ดูซะให้เต็มตาว่าร่างที่เจ้ากำลังอุ้มอยู่มันเป็นใคร” เค็นจิในร่างที่พึ่งดีดตัวเข้ามาพูดขึ้น ทั้งสองก้มมองร่างของเค็นจิที่หมดสติในอ้อมแขน…และในชั่วพริบตาร่างนั้นก็กลายเป็นคนงานท่าเรือที่พึ่งเดินจากไปเมื่อครู่

“มันเกิดอะไรขึ้น” ทากิอุทานพร้อมกับทิ้งร่างนั้นลงกับพื้นอย่างไม่ปรานี เขากระชากเสื้อของมันขาดจนเผยให้เห็นรอยสักรูปสายฟ้าสีดำผ่ากลางดาวสามแฉกที่หน้าอกด้านขวา

“ไอ้พวกห่า! นอกรีต” เขาพ่นคำด่าออกมาทางจมูก

“เจ้ารู้ได้ไง ว่าเป็นมัน” โอสุเกะ ฮิเดะปาดเหงื่ออย่างเสียรู้

“ตะวันตก รหัสดาวดวงที่ 3…ใช้รหัสนี้อ่านนัยน์ตาของทุกๆ คนที่พบ…ละครเล่ห์ของพวกนอกรีตได้เริ่มขึ้นแล้ว” เค็นจิอธิบายและกระโดดนำขึ้นหลังม้า “เราต้องออกเดินทางต่อเดี๋ยวนี้…”เขาสั่ง ทั้ง 2 จึงขึ้นหลังม้าของตัวเองแล้วเร่งความเร็วตามไปติดๆ

……….

การเดินทางระหว่างเมืองเดโอะ ไปเมืองไดเซนยะ เป็นเส้นทางที่พวกเขาไม่คุ้นเคย บางช่วงต้องไต่ไปตามสันเขาสูงและบางช่วงต้องลงเดินแข่งกับม้า ความเหนื่อยล้า ทำให้ต้องใช้เวลามากกว่าปกติ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงทางเข้าเมืองไดเซนยะจนได้   แต่ก็ต้องเจอด่วนตรวจของทหารลาดตระเวนอยู่หลายต่อหลายจุด ซึ่งนั้นก็ทำให้พวกเขาอดหวาดระแวงไม่ได้ว่า มันอาจจะเป็นฉากหนึ่งของละครเล่ห์ที่พวกนอกรีตใช้ถ่วงเวลาพวกเขา และมีหลายด่านที่เค็จจิไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียง เขาก็จะใช้พลังจากดวงตาที่เป็นมรดกของชิโนบิสะกดลึกบังคับพวกเขาให้หลับ ซึ่งมันก็ได้ผล

“พวกเจ้า 3 คน จะไปไหนกัน” เสียงทหารที่ยืนคุมด่านตรวจถามขณะที่พวกเขายังนั่งอยู่บนหลังม้า

“พวกข้า เป็นพ่อค้ากำลังจะเอาของไปลงเรือที่ท่าเรือ ไดเซนยะ” เค็นจิบอกจุดประสงค์อย่างขอไปทีและใช้รหัสลับอ่านเข้าไปในดวงตาของทหารที่ยืนอยู่ทีละคน

“พ่อค้าเหรอ…ไหนละสินค้าที่ว่า ข้าไม่เห็นมีสิ่งใดนอกจากตัวพวกเจ้ากับม้าสามตัว” ทหารที่พึ่งเดินออกมาจากป้อมตะคอกเสียงดัง พร้อมกับแสดงสีหน้าไม่พอใจข่มขู่ “เมื่อครู่ก็พวกละครเร่ไร้สติ…นี้ก็พ่อค้าไร้สิ่งของ” เขาบ่นรำคาญจนทั้ง 3 สะดุ้ง

(ฮิเดะคุง จัดการ เราไม่มีเวลาแล้ว) เขาใช้เสียงสื่อสั่งเพื่อนพลางพยักหน้าอย่างรู้กันบอกทากิ  พวกเขากระโดดลงจากหลังม้าแล้วเดินเข้าไปประกบตัวต่อตัว

“พวกท่านจะทำอะไร” ทหารคนเดิมถามพร้อมกับยกปืนยาวในมือขึ้นมาเล็งใส่ เค็นจิโค้งศีรษะก่อนจะเพ่งกระแสจิตออกจากดวงตาชิโนบิเข้าสู่ดวงตาที่แข็งกร้าว ไม่ทันไรปืนที่ถืออยู่ในมือก็หล่นพร้อมๆ ร่างที่ล้มลงไปกองอยู่กับพื้นดิน

“ข้าเสียใจที่ต้องทำเช่นนี้ อภัยด้วย” เสียงโอสุเกะ ฮิเดะดังขึ้น แต่สำหรับโอคิตะ ทากิ เขาไม่ได้เกิดมาพร้อมพรสวรรค์พิเศษเยี่ยงนี้ กำปั้นและแรงทุบอย่างสุดกำลังจึงใช้แทนได้เช่นเดียวกัน

“เอาละเราไปต่อกันเถอะแต่ต้องระวังให้มากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า…มองทุกอย่างที่เห็นเป็นปกติ ให้ผิดปกติ เข้าใจที่พูดนะ” เค็นจิย้ำ

“อื้อ!…” ทั้ง 2 พยักหน้าพร้อมกับกระโจนขึ้นหลังม้า อีก 30 นาทีพวกเขาก็มาถึงท่าเทียบก่อนเรือจะมาถึง 15 นาที

“ทากิ เข้าไปสำรวจในเรือ อย่าแสดงตัวให้คุณชายน้อยเห็น แล้วกลับมารายงาน” เค็นจิออกคำสั่ง พวกเขากระโดดลงจากหลังม้าปล่อยให้พวกมันไปกินหญ้ารออยู่ใกล้ๆ ทากิพยักหน้ารับพร้อมกับดึงชุดที่เตรียมไว้ใต้อานนั่งออกมาเปลี่ยน เขาเก็บชุดพลางเอาไว้ที่เดิมก่อนจะเดินแยกไป

“พวกมันต้องซุ้มรออยู่ที่ไหนสักแห่ง…จำเอาไว้เราจะลงมือก่อนพวกนอกรีตไม่ได้เด็ดขาด…ไม่เช่นนั้นจิตพิรุธของคุณชายน้อยจะไม่เชื่อเรา” เค็นจิกำชับ

“ดูเหมือนพวกนอกรีตจะไม่ใช่คนที่เราคุ้นเคยเลยสักคน…” โอสุเกะ ฮิเดะตั้งขอสังเกตเมื่อกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ

“หากพลาดข้าจะเป็นคนไปกับเรือส่วนเจ้ากับทากิให้ไปดักรอข้าที่โอซาก้า…เรือจะวิ่งอ้อมสันเขาพวกเจ้าจะมีเวลาพักผ่อนครึ่งวัน”

“สบายใจได้…” โอสุเกะ  ฮิเดะรับปาก “ดูผู้หญิงที่ถือห่อผ้า 2 คนนั้นซิ…ข้ารู้สึกว่าพวกนางไม่ใช่หญิง” โอสุเกะ ฮิเดะพูดต่อ

“ข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกัน…จับตาดูเอาไว้” เค็นจิกระซิบพร้อมกับใช้ประสาทสัมผัสเข้าไปดักฟังเสียงที่กำลังเกิดขึ้นภายในตัวอาคาร ซึ่งอันที่จริงเขาทำได้ไม่ดีเท่าไรนัก บางครั้งยังเคยโดนนินจาด้วยกันหลอกอยู่บ่อยๆ

พวกนอกรีต

#นรกชัดๆ…# น้ำเสียงพึมพำจนผิดธรรมดาดังเพียงครั้งเดียวแล้วก็เงียบไป กลุ่มคนที่รอลงเรือต่างนั่งออกันอยู่แน่นขนัดใต้หลังคามุงแฝก โดยมีทหาร 4 หรือ 5 คน ยืนตรวจตราสัมภาระอยู่ใกล้ๆ นอกจากผู้หญิง 2 คนที่โอสุเกะบอก ก็ไม่เห็นใครอีกเลยที่น่าสงสัย

“อย่างน้อยตอนนี้ก็มี 3” เขาพูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “เราต้องแยกพวกมันให้ออก และนับหัวมันก่อนจะลงมือ” เค็นจิพูดต่อ แต่สายตาของโอสุเกะ ฮิเดะกำลังจับจ้องไปที่พ่อค้าที่แต่งชุดคล้ายคนจีนสวมหมวกปีกกว้างนั่งอยู่ข้างลังใส่เป็ดอย่างพินิจพิจารณา

“คนที่ 4 ด้านหลังพ่อค้าชาวจีน” โอสุเกะ ฮิเดะกระซิบ สักพักเสียงเครื่องยนต์เรือขนสินค้าขนาดใหญ่ที่รอคอยก็ดังใกล้เข้ามา พวกเขารอจนมั่นใจว่ามันจอดเทียบท่าสนิท เพียงไม่นานโอคิตะ ทากิ ก็เร่งเดินเข้ามารายงานอย่างรีบเร่ง แต่ดูเหมือนเขาจะรักษาภาพของพ่อค้าเอาไว้ได้เป็นอย่างดี

“คุณชายน้อยรวมทั้งพวกเขาทั้งสองปลอดภัยดี”

“พวกนอกรีต มันจะมาไม้ไหนของมัน…อันที่จริงเวลานี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้วนะ” โอสุเกะ ฮิเดะบ่นอย่างคนกำลังระแวง

“ตามมา…ข้าได้กลิ่นนอกรีตซะเต็มปอด พวกมันใกล้จะลงมือแล้วละ” เค็นจิบอกพลางดึงหมวกแบบทหารปิดอำพรางใบหน้า แล้วเร่งเดินนำเข้าไปต่อแถว

“ดูหนุ่มคนนั้น เขามีแผลเป็นที่คาง ตำแหน่งเดียวกับอิเงะสึงิ เคนซึเลยละ” โอสุเกะ ฮิเดะสะกิดบอก เค็นจิใช้หางตาเหลือบมองใต้ปีกหมวกและในที่สุดเขาก็มั่นใจเมื่อเห็นแววตาที่คุ้นเคยหันมาทางพวกเขาและมันก็ผ่านไปเฉยๆ

“ใช่…นั้นละเขา ดูดีทีเดียว ยังกับเด็กหนุ่มวัย 20 ” เค็นจิกระซิบตอบ “เราสังหารเขาไม่ตายแล้วละตอนนี้ พยายามเลี่ยงอย่างประทะ เพราะมันได้ไม่คุ้มเสีย”

“อื้อ!”

#นรกชัดๆ…# เสียงกร่นด่าดังขึ้นจากคนเดิมอีก แต่คราวนี้

                เปรี้ยง!…พึ้ม!เสียงระเบิดจากภายในตัวอาคารดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นไปบนอากาศ หลังคามุงแฝกยุบหวบหายไปในกลุ่มควัน เสียงผู้คนกรีดร้องดังลั่น

“ไม่นะ…” โอสุเกะ ฮิเดะอุทาน สักพักร่างที่โผจากเงาสู่เงาก็พุ่งทะยานเข้าห้ำหันกัน

“โจอาน!” เค็นจิหลุดอุทานเมื่อเห็นไชอินาริ โจอานพุ่งทะยานพาร่างที่อ้วนกลมเข้ามาหยุดอยู่ใกล้ๆ

“พี่มิกิ…” โอคิตะ ทากิในชุดพ่อค้าอุทานขึ้นบ้าง

“บ้าที่สุด มิกิจัง…” โอสุเกะ ฮิเดะกัดฟันด่าออกมาอย่างหัวเสีย

“ข้าสั่งเจ้าไปทำอะไร มิกิจัง” เค็นจิกระแทกเสียงใส่หน้า

“แล้วท่านละ เค็นจิ ท่านกำลังทำอะไร ข้างสงสัยแต่แรกแล้วว่าท่านต้องมีแผนการบางอย่าง ข้าเลยนำพวกของเราตามมา…ดูซิพวกท่านมีกันแค่ 3 คน แต่พวกมันมีเป็นร้อย ท่านจะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้” นางตอกกลับอย่างหัวเสีย แต่เสียงเรือขนสินค้าที่จอดเทียบท่า…อยู่ๆ ก็คำรามขึ้นเหมือนจะแล่นออกจากตรงนั้นไปให้เร็วที่สุด

“ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้าจัดการให้เสร็จ แล้วไปรอข้าที่โอซาก้า” เค็นจิตะโกนใส่ ก่อนเขาจะดีดตัวหายเข้าไปในกลุ่มควันสีขาวอย่างรวดเร็ว

“เค็นจิ…เค็นจิ บ้าเอ้ย…บอกให้ข้ารักษาตัวให้สมกับที่ข้าเป็นห่วงก็ยังดี” มิกิพร่ำตามหลัง แต่นางก็ไม่มีเวลามาเสียดาย ร่างบอบบางในชุดพลางสีดำดีดตัวสูงพร้อมกับชักดาบคู่ที่ติดอยู่ด้านหลังพุ่งเข้าใส่เงาที่พาดผ่าน นางเสียบปลายมีดทะลุอกนินจาหนุ่มที่กำลังเงื้อมดาบ พร้อมกันสองคน ก่อนจะพ่นเข็มพิษที่ซ่อนไว้ในปากใส่ท้ายทอยนินจาในระยะประชิดอีกคน แต่มันก็ดีดตัวเพื่อหวังจะหนีสักครู่ร่างในเงาที่ลอยอยู่กลางอากาศก็หล่นวูบตกลงไปกระแทกพื้นดินเสียงดัง… “ชิ!…เด็กน้อยชัดๆ” นางสาปส่งก่อนจะดีดตัวต่อไปยังท่าเทียบเรือ นางได้แต่ยืนมองในขณะที่เรือขนสินค้ากำลังแล่นห่างออกจากฝั่ง แต่ทันใดนั้นร่างในเงาสีดำก็พุ่งตามเรือไปอย่างไม่คิดชีวิต นางเห็นเขาใช้ปลายเท้าสะกิดผิวน้ำ 2 ครั้งก่อนจะขึ้นเรือไปได้

“โจอาน…” มิกิอุทานและสะบัดดาวกระจายที่ซ่อนในแขนเสื้อใส่นินจาอีก 5 คน ที่หวังจะเลียนแบบเขา จนพวกมันจะลอยค้างอยู่กลางอากาศก่อนจะหล่นกระแทกน้ำจมหายไปกับความตาย

“ชิ!…ไอ้ พวกนอกรีต”

#นรกชัดๆ…มันขึ้นเรือไปได้#

……….

หากผิดพราด………………….กับเรื่องเดิมเป็นครั้งที่ 2

จงเชื่อเถอะว่า….. มันคือสันดานของพวกนรกชัดๆ

ยูกาว่า ชิการุ

……….

ทรงอาจแนะนำ

สมรภูมิปักษา24
สมรภูมิปักษา23
สมรภูมิปักษา22
สมรภูมิปักษา21
สมรภูมิปักษา20
สมรภูมิปักษา19
สมรภูมิปักษา18
สมรภูมิปักษา17
สมรภูมิปักษา16
สมรภูมิปักษา15
สมรภูมิปักษา14
สมรภูมิปักษา13
สมรภูมิปักษา12
สมรภูมิปักษา11
สมรภูมิปักษา10
สมรภูมิปักษา9
สมรภูมิปักษา8
สมรภูมิปักษา7
สมรภูมิปักษา6
สมรภูมิปักษา5
สมรภูมิปักษา4
สมรภูมิปักษา3
สมรภูมิปักษา2
สมรภูมิปักษา1
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 23
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 21
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 20
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 19
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 18
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 17
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 16
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 15
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 14
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 13
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 12
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 11
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 10
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 9
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 8
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 7
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 6
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 5
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 4
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 3
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 2
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 1
อูคาชิ เซดะ นินจาเลือดซามูไร
"อนุชาย" คืออะไร? เร็วๆ นี้ รู้เรื่อง!
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 32
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 31
TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →