นินจาเลือดซามูไร บทที่ 21

ที่หุบเขาอิงะที่หุบเขาอิงะ “เค็นจิ…คิดดีแล้วรึที่จะหักหลังฟูจิกาว่า…” นิยาย เรื่อง อูคาชิ เซดะ นินจาเลือกซามูไร บทที่ 21

ที่หุบเขาอิงะ

“เค็นจิ…คิดดีแล้วรึที่จะหักหลังฟูจิกาว่า…” โอสุเกะ ฮิเดะถามด้วยท่าทีที่หนักใจอยู่ไม่น้อย แต่อีกฝ่ายกลับนิ่ง “บางครั้งข้าก็คิดว่าแผนการของอิชิคุง…อาจจะบ้าบิ่นเกินไปสักหน่อย…” เขาพูดต่อ เค็นจิจิบน้ำชาจนหมดถ้วยก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร “ข้าจะไปรับมันกลับ” โอสุเกะ ฮิเดะพูดหยั่งเชิง

“อิชิคุง…มันพูดถูก คุณชายน้อยเป็นสมบัติของอูคาชิมาตั้งแต่แรก เขาก็ต้องเป็นของอูคาชิต่อไป…ฟังข้าให้ดีนะฮิเดะ…เราไม่ได้หักหลังมินาโมโต แต่เราจะช่วยเขาต่างหาก…” เค็นจิพูดอย่างคนมีสติอยู่เต็มร้อย ขณะเดียวกันเขาก็ขยับเข้าไปกระซิบในระยะประชิด “แต่คราวนี้เราจำเป็นต้องใช้เล่ห์กลเยี่ยงเดียวกับพวกนอกรีต…”

“เค็นจิ!…”

“ข้าคิดว่ายาสุน่าจะเข้าใจ ในเมื่อสถานการณ์บีบบังคับ เราก็จำเป็นต้องทำ”

“แล้วจะทำอย่างไร เพื่อไม่ให้จิตพิรุธของคุณชายน้อยรู้ทัน และป้องปรามไม่ให้พันธมิตรของมินาโมโตหวนกลับมาเล่นงานเราภายหลัง” โอสุเกะ ฮิเดะถามกลับ สีหน้าที่ยังไม่วางใจกับแผนการนี้

“เราต้องรอให้พวกนอกรีตลงมือก่อน…แล้วเราจึงจะเข้าไป”

“มันก็ยังไม่ใช่เหตุผลที่มีน้ำหนักมากพอที่เราจะห้ามไม่ให้คุณชายน้อยเดินทางต่อ” โอสุเกะ ฮิเดะวิเคราะห์ตามเหตุอ้างและพยายามหาช่องโหว่ที่อาจจะผิดพราด

“ง่ายนิดเดียวประเทศญี่ปุ่นปิดตัวจากภายนอกนั้นก็เป็นเหตุผลหนึ่ง การเดินทางของคุณชายในครั้งนี้มันก็ไม่ถูกต้องอยู่แล้ว หากเราสามารถจมเรือสินค้าลำนั้นได้คุณชายน้อยจะว่ายน้ำข้ามมหาสมุทรไปเองได้อย่างนั้นหรือ”

“อื้อ!…”

“จากนั้นเราก็แจ้งกับฟูจิกาว่า ว่าเป็นฝีมือของพวกนอกรีตซะ ลองคิดดูซิฮิเดะคุง ว่า มินาโมโตจะขอบคุณอูคาชิหรือจะเล่นงานกันแน่…” เค็นจิยิ้มที่มุมปาก

“อิชิคุง รู้แผนการทั้งหมดนี้หรือเปล่า” โอสุเกะ ฮิเดะย้อน

“ไม่ทั้งหมด…เจ้าเตรียมคนไปกับเราคนหรือ 2 คนก็พอ”เค็นจิลากเสียงต่ำ แววตาของเขาหันจ้องกล่องไม้สียางสนที่วางอยู่ไม่ไกล อย่างมีความหมาย ซึ่งดูเหมือนโอสุเกะ ฮิเดะก็สงสัยสิ่งนั้นด้วยแต่ก็ไม่กล้าถาม

“คาดว่าพวกนอกรีตจะชิงลงมือที่ไหน”

“ท่าเรือเมืองไดเซนยะเพราะหากพวกมันพราดยังมีโอกาสอีกครั้งที่ท่าเรือเก่าของโอซาก้าก่อนเรือขนสินค้าจะออกจากญี่ปุ่น”เค็นจิกระซิบ

“ถ้าพวกมันชิงลงมือก่อนนั้นละ” สีหน้าของโอสุเกะเริ่มเป็นกังวล

“ไม่มีทาง…พวกมันไม่กล้าลงมือขณะที่มีซามูไรของมินาโมโตยังคุมอยู่อย่างแน่นอน ข้ามีสายข่าวอยู่สองแหล่งที่น่าเชื่อถือได้…ตอนนี้เราต้องรอ…อีกไม่เกิน 2 วัน”

“อิเงะสึงิ เคนซึ…เราต้องเฝ้าระวังเขาอีกคน…ไม่แน่เขาอาจจะซุ้มเล่นงานในระหว่างทางไปเมืองเดโอะ”

“อย่าหวั่นไปเลย คนของเราก็อยู่…และอีกอย่างหากเขากินเนื้อนางเงือกทันทีที่เรารู้ว่าหายไป…เขายังต้องทนทุกข์อยู่กับมันอีกครึ่งปี คงไม่มีปัญญาพาร่างกายที่บอบบางไม่ต่างอะไรกับทารกแรกเกิดไปเผชิญหน้ากับซามูไรเป็นแน่…เออ!…ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร…จนปานนี้คนของเรายังตามตัวเขาไม่เจออีกรึ”

“ยังไร้วี่แวว ขนาดพวกชิโนบิหลังเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ่ำโอะโอะคามิสุนัขจิงจอกขาวซ่อนอยู่ที่ไหน…เขาใช้เวลาเลี้ยงตัวเองนานถึงขนาดนั้นเลยรึ”

“13 ปี แต่ชีวิตเขาจะอยู่ต่อไปได้อีก 300 ปี มันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม สำหรับคนที่ต้องการเป็นอมตะ…แต่สำหรับแผนการของโอสุเกะ อิชิในครั้งนี้ เราจะพลาดอีกไม่ได้” เค็นจิย้ำหนักแน่น…ทั้งสองยิ้มให้อย่างรู้กัน…ก่อนโอสุเกะ ฮิเดะจะเดินออกจากห้องลับหลังม่านไม้ไผ่ไปอย่างเงียบๆ

……….

จอมปลวกจะสูงขึ้นได้อีก…………………….1,000 เมตร

หาก หมื่น แสน ล้าน………….พลังร่วมแห่งพวกพ้อง

โอสุเกะ ฮิเดะ

……….

ละครเล่ห์ฉากที่ 1

อูคาชิ เค็นจิและโอสุเกะ ฮิเดะรอฟังข่าวที่ปราสาทสีดำ 2 วัน ในที่สุดทุกอย่างก็เป็นไปตามสิ่งที่คาดเอาไว้

“ท่านเจ้าคะ…เซยามิ และ มิโอะจัง ขอพบ” เสียงคนใช้ดังขึ้นที่ด้านนอกในขณะที่ เค็นจิกำลังนั่งสมาธิ อยู่ในห้องเล็กๆข้างสะพานรูปดาวหลังบ้าน เขายิ้มที่มุมปากนิดๆก่อนจะตอบกลับไป

“เข้ามา…” ประตูค่อยๆเปิดออกหญิงวัยกลางคน และหญิงสาวที่เค็จจิใช้เป็นสายลับ ก็รีบซอยเท้าเข้ามานั่งในระยะประชิด

“ท่านเจ้าคะ…พวกนอกรีต จะลงมือลักพาตัวคุณชายน้อย ระหว่างการเดินทางจากเมืองไดเซนยะไปโอซาก้า เวลานี้ขบวนละครเล่ห์ของพวกมันเริ่มออกเดินทางไปแล้วเจ้าคะ” หญิงวัยกลางรีบพูดจนปากคอสั่น

“หากพลาดพวกมันจะสังหารคุณชายน้อย…และที่ทำให้ข้าหายใจไม่ทั่วท้อง เวลานี้อิเงะสึงิ เคนซึได้กลับมาแล้วด้วยเจ้าคะ” มิโอะแทรกต่อด้วยอาการเดียวกัน

“จริงรึ…มิโอะจัง”เค็นจิหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผาก “ข้าพลาดอีกแล้วรึนี้…” เค็นจิพึมพำก่อนจะหันไปซักมิโอะต่อ “เจ้าเห็นมันกับตาเลยรึ”

“เขาเหมือนหนุ่มวัย 20 ต้นๆ แต่โครงหน้าและผมสีขาวที่ยาวเกือบถึงสะโพก…ข้าจำเขาได้ไม่ผิดแน่” มิโอะพูดเร็วแววตาของนางในขณะนั้นดูเหมือนจะกลัวสุดขีดพอๆ กับเซยามิ ที่ยังนั่งตัวแข็งสั่นอยู่ข้างๆ

“เป็นไปได้อย่างไร เขาใช้อะไรเร่งการเจริญของเนื้อนางเงือกกันแน่…เอาละขอบใจพวกเจ้ามาก…นี้เป็นรางวัล” เค็นจิพูดพลางส่งถุงผ้าสีดำให้พวกนางคนละถุง

“ทางตะวันตกรหัสดาวดวงที่ 3” เซยามิกดเสียงต่ำแจ้งระหัสลับ ก่อนจะรีบคลานออกไป

(ตะวันตก รหัสดาวดวงที่ 3 ฮิเดะคุง…ข้าไว้ใจ โอคิตะ ทากิ  คนเดียว พาเขามาพบข้าเดี๋ยวนี้)

(ตะวันตก รหัสดาวดวงที่ 3 จะรีบไปเดี่ยวนี้)โอสุเกะตอบกับด้วยรหัสเดียวกัน เหมือนจะล่อหลอกสายข่าวของศัตรูให้หลงคิดว่าเป็นพวกเดียวกัน

(กันไชอินาริ โจอานไว้กับเด็กๆ…เพราะเขาซื่อและบริสุทธิ์เกินไป)

(เรื่องนั้นข้าจัดการได้)

“มิกิจัง…มิกิจัง” เค็นจิตะโกนออกไปข้างนอก สักพัก โอคิตะ มิกิก็เปิดประตูเลื่อนวิ่งซอยเท้าเข้ามาอย่างไม่เคยเป็น

“ปกติ…ท่านไม่เคยตะโกนเรียกข้า” นางเอ่ยในลักษณะกำลังสงสัย

“มิกิจัง เจ้าเป็นพี่เลี้ยงของคุณชายทั้งสองคนมาตั้งแต่เด็กๆฟูจิกาว่าไว้ใจเจ้า อีก 3 วันไปส่งจดหมายฉบับนี้ให้ถึงมือเขา…” เค็นจิกดเสียงต่ำอธิบายอย่างรีบร้อน เขาหันไปหยิบซองจดหมายสีเปลือกไม้ยื่นให้

“บอกข้าได้ไหม…” นางกระซิบกระซาบ

“ไม่ต้องถาม…เพียงแค่ทำตามที่ข้าสั่งก็พอ”เค็นจิตัดบท ดูเหมือนมิกิจะยังติดใจแต่ก็ไม่กล้าซักอะไรต่ออีก

“อือ! ท่านคงมีเหตุผล…อีก 3 วันข้าจะไปส่งด้วยตัวเอง”

“ท่านฮิเดะกับทากิ มาขอพบ” และเสียงคนใช้ที่หน้าประตูดังขึ้นอีก มันยิ่งตอกย้ำให้มิกิสงสัยในพฤติกรรมของพวกเขาหนักขึ้นไปอีก นางจ้องเค็นจิลึกเข้าไปในดวงตาเหมือนจะเค้นหาความจริง แต่…

“ไม่มีอะไรหรอกน่า…เจ้าออกไปได้แล้ว” เค็นจิตวาดเสียงแข็ง มิกิยัดจดหมายไว้ในเสื้อ นางสบสายตากับเขาอีกครั้ง แต่ก็จำเป็นต้องลุกเดินออกจากห้องไป

(คุณชายโปรดเข้าใจข้าด้วย)เขาปลอบความรู้สึกผิดที่กำลังก่อตัวขึ้น และโอสุเกะ ฮิเดะกับโอคิตะ ทากิก็เดินสวนมิกิเข้ามาด้านใน

“ม้าพร้อมหรือยัง…เราต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องอื่นข้าจะอธิบายให้พวกเจ้าฟังระหว่างทาง” เค็นจิพูดอย่างเร่งรีบ ทั้งสองพยักหน้า พวกเขาจึงเร่งฝีเท้าออกจาห้องและเดินตรงไปยังคอกม้า แต่ถึงจะทำตัวให้เป็นปกติมากเท่าไร แต่ก็ไม่รอดจากสายตาที่สงสัยของมิกิไปได้

“ตะวันตกรหัสดาวดวงที่ 3 พวกมันออกเดินทางโดยอาศัยละครเล่ห์” เค็นจิบอกคนทั้งคู่ ในขณะที่พวกเขาควบม้าตรงไปยังช่องเขาคุโระอิสีนิล “เหลือเวลาเพียงแค่ 1 วัน กับอีก 1 คืน เราต้องไปให้ถึงเมือง เดโอะข้าหวั่นใจว่าแผนของพวกมันจะเป็นแผนลวง…เพราะเมื่อใดก็ตามที่พวกนอกรีตใช้ละครเล่ห์มาบังหน้านั้นก็แสดงว่า แผนการอาจจะเปลี่ยนแปลงได้ทุกเวลา” เค็นจิบอก พร้อมกับเร่งสายบังคับม้าให้เร็วขึ้น

……….

ทรงอาจแนะนำ

สมรภูมิปักษา24
สมรภูมิปักษา23
สมรภูมิปักษา22
สมรภูมิปักษา21
สมรภูมิปักษา20
สมรภูมิปักษา19
สมรภูมิปักษา18
สมรภูมิปักษา17
สมรภูมิปักษา16
สมรภูมิปักษา15
สมรภูมิปักษา14
สมรภูมิปักษา13
สมรภูมิปักษา12
สมรภูมิปักษา11
สมรภูมิปักษา10
สมรภูมิปักษา9
สมรภูมิปักษา8
สมรภูมิปักษา7
สมรภูมิปักษา6
สมรภูมิปักษา5
สมรภูมิปักษา4
สมรภูมิปักษา3
สมรภูมิปักษา2
สมรภูมิปักษา1
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 23
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 22
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 20
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 19
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 18
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 17
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 16
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 15
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 14
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 13
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 12
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 11
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 10
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 9
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 8
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 7
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 6
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 5
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 4
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 3
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 2
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 1
อูคาชิ เซดะ นินจาเลือดซามูไร
"อนุชาย" คืออะไร? เร็วๆ นี้ รู้เรื่อง!
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 32
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 31
TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →