นินจาเลือดซามูไร บทที่ 18

จดหมายทวงสิทธิ์จดหมายทวงสิทธิ์ นิยาย เรื่อง อูคาชิ เซดะ นินจาเลือกซามูไร บทที่ 18

จดหมายทวงสิทธิ์

นับตั้งแต่คุณชายน้อย อูคาชิ เซดะเข้ามาอยู่ในบ้านมินาโมโต ซากุระต้นใหญ่หน้าบ้านก็เบ่งบานมากกว่าทุกๆ ปี และปีนี้ก็เข้าสู่ปีที่ 3 ดอกสีชมพูขาวก็ยังแข่งกันบานสะพรั่งขาวโพลนไปทั้งต้น จนทำให้ฟูจิกาว่าอดคิดถึง 2 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตไม่ได้ ครั้งแรกเมื่อเขากลับจากสนามรบมาพร้อมกับยามุดะ ครั้งนั้นเขากลับมาพร้อมกับความรักและความงาม ครั้งที่ 2 กับภาพในวันสุดท้ายของมินาโมโต โคทาโร่ก่อนสงครามมหาเอเชียบูรพาจะพรากเขาไป จนกระทั้งวันนี้สงครามที่เกิดขึ้นก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะจบลงในเร็ววัน ความทุกข์ยากแสนเข็นกำลังแผ่กระจายคล้ายโรคระบาทไปทั่วทุกๆหย่อมหญ้า แต่บ้านมินาโมโตก็ยังมีโชคอยู่บ้าง เมื่ออยู่ๆสวรรค์ก็ประทานหลานชายที่เหมือนบุตรของตัวเองมาให้  รอยยิ้มจึงไม่จางหายไปซะทีเดียว แต่ความเหมือนที่ต่างเวลาของคนทั้ง 2 กำลังทำให้เขาเป็นกังวล เพราะนับวันพรสวรรค์พิเศษเยี่ยงชิโนบิในตัวเซดะจะฉายแววออกมาให้ฟูจิกาว่าเห็นมากขึ้น เขาเคยผ่านความสูญเสียมาแล้วครั้งหนึ่งและจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่ 2 …ฟูจิกาว่าให้สัญญากับตัวเองอย่างนั้น

“ข้าจะไม่มีวันเสียเซดะให้กับนินจากลุ่มไหนอีก…ข้าให้ปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของมินาโมโตทุกๆ คน”

“คุณท่านเจ้าคะ…มีจดหมายจากอูคาชิซังเจ้าค้า…” เสียงแม่บ้านดังขึ้นจากหลังประตูบานเลื่อน เงาของนางก้มศีรษะลงจรดพื้นหลังพูดจบ

“เอาข้ามาให้ข้าโดยเร็ว”ฟูจิกาว่าสวนกลับ ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงเงารางๆ ผ่านผนังก้มศีรษะลงจรดพื้นเป็นครั้งที่ 2 ก่อนประตูบานเลื่อนจะเปิดออก นางลุกเดินซอยเท้าสั้นๆไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาไขลานเข้ามานั่งลงและเดินเข่านำซองจดหมายสีน้ำตาลมายื่นให้

“เจ้าออกไปข้างนอกก่อน” ฟูจิกาว่าสั่ง นางจึงก้มศีรษะลงจรดพื้นและลุกเดินเป็นตุ๊กตาไขลานกลับไปนั่งลงที่เดิม

ถึงมินาโมโต ฟูจิกาว่า

                ก่อนอื่นข้าต้องขอขอบคุณที่มินาโมโตให้เกียติกับอูคาชิ ทั้งๆ ที่ท่านสามารถเปลี่ยนแปลงคุณชายน้อยของเราให้เป็นคุณชายมินาโมโตได้แต่ท่านก็ไม่ทำ เราอูคาชิซึ้งในน้ำใจท่านเป็นอันมาก

                ข้ามีข่าวไม่ค่อยดีอยากจะเตือนให้ท่านได้ระวังตัว อย่างที่เรารู้ๆ กัน คุณชายน้อยเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์พิเศษเยี่ยงชิโนบิ  ตามจารีตของชิโนบิโนะโมโนะจะถือว่าคุณชายน้อยเป็นสมบัติที่มีค่ายิ่งสำหรับชิโนบิทุกๆ กลุ่ม เขาเกิดมาเพื่อเป็นอาวุธแห่งโลกมืด ฟูจิกาว่าเวลานี้พวกนอกรีต นำโดย ยูกาว่า ชิการุ และพวกชิโนบิหลังเขาโคงะก็ต่างพยายามตามล่าตัวคุณชายน้อยอยู่ เรารู้สึกเป็นกังวลกับเรื่องนี้ จึงได้ส่งจดหมายมาเตือนท่านในฐานะมิตร เพื่อหาทางออกร่วมกัน 

                                                                                อูคาชิ  เค็นจิ

ฟูจิกาว่านั่งอ่านจดหมายด้วยใจคอไม่สู้ดีนัก  หนทางที่จะป้องกัน เซดะ ให้พ้นจากพวกนินจาทั้งสองกลุ่มมันยากเกินกำลังที่มี

“ภัยจากนินจาก็ต้องป้องกันด้วยนินจา…ข้าต้องอาศัยพวกเจ้าแล้วละอูคาชิ”ฟูจิกาว่าพึมพำพร้อมกับหยิบแผ่นกระดาษที่วางอยู่ใกล้ๆมาเขียนจดหมายตอบกลับในนาทีนั้น

“คัทซึตะคุงให้คนนำจดหมายฉบับนี้ไปยังหุบเขาอิงะโดยด่วน”ฟูจิกาว่าออกคำสั่งในขณะที่ยืนอยู่หน้าบ้าน

“อูคาชิ…”ซากาโตะ คัทซึตะรับจดหมายอย่างงงๆ ฟูจิกาว่าพยักหน้า แต่คัทซึตะก็ยังยืนพินิจพิจารณาจดหมายในซองสีน้ำตาลอยู่นาน“เราไม่รู้ทางเข้าหมู่บ้านอิงะ”

“ขอเพียงเจ้าไปให้ถึงป่าฮานะ ตรงช่องเขาคุโระอิสีนิลสัญชาตญาณนินจาจะออกมารับจดหมายเอง”ฟูจิกาว่าอธิบายตามความเข้าใจส่วนตัว

“ถ้าแบบนั้น ท่านก็อย่าได้เป็นกังวล ข้าจะรักษามันด้วยชีวิต”ซากาโตะ คัทซึตะรับคำสั่งเสียงดัง เขาอัดมันเข้าไปในพกเสื้อ และม้าเร็ว 4 ตัวก็นำพวกเขาหายลงเนินเขาไปในนาทีนั้น

……….

และวันที่คาดหวังก็เป็นจริง

การเดินทางมาของอูคาชิ เค็นจิในอีกสัปดาห์ต่อมา มีความหมายกับทั้งสองฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง  มินาโมโต ฟูจิกาว่าหายใจได้โล่งขึ้นเมื่อเห็นพวกเขาไม่ขัดข้องในข้อเสนอ  และอูคาชิ เค็นจิเองก็มีความหวังกับแผนการที่ถูกวางเอาไว้ตั้งแต่แรกมากขึ้น…

“ขอคารวะ มินาโมโตซัง” อูคาชิ เค็นจิกับนินจาที่ติดตามมาด้วย 10 คน นั่งลงกับพื้นในเรือนน้ำชา

“ข้ายินดีที่สุด…และต้องขอบใจพวกเจ้ามาก ที่คอยแจ้งความเคลื่อนไหวของพวกนอกรีตให้รู้โดยตลอด” ฟูจิกาว่าเอ่ย เขาส่งสัญญาณให้คนใช้ที่นั่งอยู่ด้านนอกเร่งนำเครื่องดื่มเข้ามา โดยมีสาเกที่ได้มาจากโอซาก้ารวมอยู่ด้วย

“เป็นเกียติของ อูคาชิ มากกว่าที่ท่านให้การอุปการะ คุณชายน้อยของพวกเรา” เค็นจิกระแซะเป็นเชิง กระนั้นเขาก็ต้องระมัดระวังทุกๆคำที่อาจจะสร้างความขุ่นเคือง

“ท่านสบายดีนะ ท่านปู่” เซดะทักเค็นจิด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบดุจหิน เค็นจิอมยิ้มพิจารณาเด็กชายวัย 8 ขวบที่นั่งอยู่ด้านหลังฟูจิกาว่าด้วยสายตาที่พึงพอใจ

“ช่างเหมือนกับ…พ่อ…พ่อเขาเหลือเกิน…ข้าอดคิดถึง โค ทา โร่ไม่ได้” เสียงเค็นจิพูดติดๆ ขัดๆ เขาก้มต่ำเหมือนอยากจะสกัดกั้นไม่ให้ความรู้สึกเดิมๆ เกิดขึ้นในเวลานี้

“ใช่ เขาเหมือนพ่อเขา ทั้งร่างกาย และจิตใจ…เจ้าตอบรับในสิ่งที่ข้าเสนอแล้วใช่ไหม” ฟูจิกาว่าถาม เซดะได้ยินฟูจิกาว่ากำลังจะคุยเรื่องที่เป็นความลับเฉพาะ เขาจึงหันหลังจะลุกออกจากห้อง…แต่

“เซดะ….เจ้าไม่ต้องไปเพราะมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้าโดยตรง” ฟูจิกาว่าหันไปบอก เซดะจึงนั่งลงที่เดิม ซึ่งดูเหมือนเขาเองก็ต้องการจะให้เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

“ใช่แล้วละ คุณชาย”เค็นจิสมทบขึ้นอีก

“ข้าว่าสีหน้าของเจ้าต้องมีเรื่องอะไรที่มากกว่าในจดหมายอย่างแน่นอน” ฟูจิกาว่าทัก แต่เค็นจิกลับก้มหน้าเงียบ “หากเป็นเรื่องส่วนตัวก็ไม่เป็นไร…โอฟูริ นำสาเกเข้ามาเพิ่มอีก”

“มิได้หรอก…ข้าเพียงแต่หนักใจกับพวกนอกรีต เพราะหลังจากที่แยกตัวออกไป พวกมันก็ได้นำความสามารถของชิโนบิไปใช้ในทางที่ไม่สมควร ยูกาว่ากำลังนำความเป็นชิโนบิสู่หายนะ  จนข้าขยะแขยงที่จะเอ่ยถึงคนพวกนั้น…” เค็นจิหยุดกลืนน้ำลายลงคอ “เวลานี้พวกนอกรีตกลายเป็นนักฆ่ารับจ้างไม่ต่างอะไรกับโจรสลัดช่องแคบทะเลเกาหลี…ใครมีเงินงานก็เดิน…ใครมีทองให้งานก็รุ่ง อุดมการณ์ของชิโนบิโนะโมโนะ…ดูเหมือนพวกมันจะลืมหมดแล้ว” เขาหยุดพูดและปล่อยลมหายใจออกมายาวๆ 2 ครั้ง “หลายปีมานี้สวรรค์คงเห็นพฤติกรรมนอกรีตของพวกมันถึงไม่ยอมส่งผู้มีพรสวรรค์พิเศษเยี่ยงบรรพบุรุษไปให้  พวกมันเลยหวังจะเอาตัวคุณชายน้อยไปใช้งาน ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนพยายามลอบสังหารหลายครั้ง” เค็นจิหยุดพูดชำเลืองไปที่เซดะ เซดะพยักหน้าให้อย่างเห็นด้วย “ข้ารู้สึกเจ็บปวด…” พูดจบเค็นจิก็ยกถ้วยเหล้าสาเกขึ้นดื่มจนหมด

“อื้อ!…”

“มินาโมโตซัง…” เค็นจิพูดต่อและพยายามกดเสียงให้ปกติ “ข้าเกรงว่าสักวันหนึ่งความอยากรู้อยากลอง ตามวัยหนุ่มของคุณชายจะนำมาซึ่งภัยแก่ตัวเขา…เออข้าเลยอยากจะขอความเห็นจากท่าน” เค็นจิใช้ความพยายามพูดประโยคสุดท้ายด้วยอาการที่ลำบากเต็มกลืน เขาก้มหน้าที่เริ่มแดงและซดเหล้าสาเกที่โอฟูริพึ่งจะรินให้จนหมดอีกเป็นครั้งที่ 2

“ว่ามาเลย…ข้าไว้ใจเจ้า” ฟูจิกาว่าตอบกลับอย่างไม่เคลือบแคลง

“คือข้าว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องให้คุณชายน้อย ได้เรียนรู้ทุกอย่างที่เป็นศาสตร์ของชิโนบิโนะโมโนะ” เค็นจิกดเสียงต่ำลง ฟูจิกาว่าหน้าแดงขึ้นมาทันที เขาวางถ้วยสาเกที่ยังไม่ดื่นลงที่เดิมจนเกิดเสียงดัง

“ว่าอะไรนะ!…”

“เพื่อ…เอ่อ เพื่อจะได้เป็นภูมิคุ้มกันตัวคุณชายน้อยเอง…มิฉะนั้นแล้ว ข้าเกรงว่าคุณชายอาจจะหลงกลพวกนอกรีตหรือไม่ก็พวกหลังเขาโคงะเข้าสักวัน” เค็นจิกัดฟันพูดจนจบ

“มันนอกเหนือจากสิ่งที่ข้าต้องการ…” ฟูจิกาว่าตะคอก จนหลายคนในห้องเงียบกริบ และความเงียบที่เข้ามากั้นกลางนี้เองที่ทำให้ฟูจิกาว่าใช้ไตร่ตรองจุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปพูดกับคนที่นั่งนิ่งอยู่ด้านหลัง “แต่เอ่อ…แล้วเจ้าว่าไงละ เซดะ”

“ข้าเห็นด้วยกับท่านปู่เล็ก…เพราะหากข้าไม่รู้สิ่งที่อยู่ในตัว เห็นทีข้าต้องไปเรียนรู้จากพวกมันกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็นแน่” คำตอบของเซดะเกินวัย 8 ขวบขึ้นไปหลายปี ทำให้เค็นจิเผยยิ้มที่ไม่อาจปกปิดออกมาเงียบๆ

“ถ้าเป็นแบบนี้…ข้าเองก็ไม่ติดใจอะไร แต่เขาจะต้องชำนาญทั้งศาสตร์ซามูไรและชิโนบิไปพร้อมๆกัน…” ฟูจิกาว่าต่อลอง “เจ้าเหมือนพ่อของเจ้าจริงๆ เซดะคุง”

“ข้ารับรอง…และขอบคุณอีกครั้งที่เข้าใจ…คนของข้าจะมาคุ้มกันให้คุณชายที่นี้ 10 คนรวมทั้งไชอินาริ โนอานหลานข้าด้วย”

“โนอาน…ข้าคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นเจ้า…ข้าจำได้” เซดะแทรกและยิ้มกว้างไปให้เด็กชายตัวอ้วนใหญ่วัยใกล้เคียงกับเขาที่นั่งนิ่งอยู่หลังสุด

“ข้าก็อยากจะมารับใช้คุณชายตั้งแต่ครั้งที่เราเจอกันที่วัดไรอันจิแล้วละ” โนอานพูดเสียงใหญ่สมกับตัว

“ไม่มีปัญหา…ขอเพียงเซดะปลอดภัยถึงมากกว่านี้มินาโมโตก็เลี้ยงได้ แต่หน้าหนาวคงลำบากกันหน่อย เพราะเสบียงส่วนหนึ่งเราต้องส่งเข้าคลัง…บ้านเมืองอยู่ในช่วงสงครามก็อย่างนี้” ฟูจิกาว่าเปรยๆสายตาของเขากวาดมองไปยังอูคาชิที่นั่งอยู่ทุกคน

“ไม่เป็นไร…เพราะชิโนบิอย่างเราไม่นิยมเนื้อสัตว์และพืชกลิ่นฉุนอยู่แล้ว พวกเราช่วยเหลือกันเองได้”

“คนของข้าเตรียมบ้านรับรองเอาไว้ด้านหลัง แต่เค็นจิ เจ้าจะต้องนอนติดกับห้องเซดะคุง” ฟูจิกาว่าย้ำเสียงหนักแน่น เขายกเหล้าสาเกที่เหลือดื่มจนหมดแล้วจึงถอนหายในออกมาอย่างโล่งอก

“ขอบคุณ มินาโมโตซัง”

“ข้าเองต่างหากที่ต้องขอบใจเจ้า…เค็นจิคุงฮาๆ…มาดื่มต่ออีกถ้วย”

……….

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาอูคาชิ เค็นจิ ไชอินาริ โนอานและนินจากว่า 10 คนก็สับเปลี่ยนเข้ามาป้องกันคุณชายน้อยที่บ้านมินาโมโตไม่ขาดสาย เค็นจิให้โอสุเกะ ฮิเดะมาถ่ายทอดศาสตร์วิชาที่เขาชำนาญเป็นครั้งคราว ไม่นานนักเซดะก็สามารถพรางตัวจนไม่เหลือเงาในแสงเวลากลางวัน เวลาเดียวกันเขาก็สามารถถอดกายทิพย์หลอกศัตรูได้ไม่ต่ำกว่า 10 ร่างพรางในเวลาไม่ถึงปี

(คุณชายน้อยของข้า เจ้าช่างเหมือนพ่อไม่มีผิด หากพวกนอกรีตได้ตัวไป อูคาชิคงจะเหลือเพียงชื่อในตำนานเป็นแน่) เค็นจิคิดและไม่ลืมที่จะสกัดกั้นไม่ให้อีกฝ่ายเข้าถึง และเวลาแค่ปีเดียวเค็นจิก็เป็นอีกคนที่ฟูจิกาว่าไว้วางใจ รวมถึงเรื่องส่วนตัวบางเรื่องด้วย

“อูคาชิซัง…มีจดหมายถึงฟูจิกาว่า” เสียงสาวใช้ที่ติดตามมาจากหุบเขาอิงะดังขึ้น นางคลานเข้ามาพร้อมกับจดหมายในซองสีน้ำตาล

“จดหมายจากโคทาโร่…คุณชายของข้า” เค็นจิอุทาน

“ข้าจะเก็บไว้ให้ฟูจิกาว่าเอง…” เขาตอบ แต่แววตากลับมีประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออกซ่อนอยู่

“ต่อไปเจ้าต้องเป็นคนรับจดหมายที่เขียนถึงฟูจิกาว่ามาให้ข้าก่อนทุกครั้ง…เข้าใจไหม” เค็นจิย้ำและบังคับนางด้วยสายตาที่แข็งกร้าวอีก

“ได้เจ้าคะ…” นางรับปากสั้นๆ ด้วยท่าที่เกรงๆ ก่อนจะรีบลุกเดินออกไป…เค็นจิถือวิสาสะแกะจดหมายฉบับนั้นออกมาอ่านอย่างกระหาย

(คุณชายอูคาชิ แต่งงานแล้ว คุณชายของข้า) เค็นจิยิ้มทั้งน้ำตาที่ไหลพรากอาบแก้ม เขาใช้ความเงียบเพื่อเก็บเกี่ยวความรู้สึกจนเต็มอิ่มก่อนจะรีบเก็บจดหมายซ่อนไว้ในกล่องไม้สียางสนและไม่ลืมที่จะพลางมันด้วยฝ่ามือจนหายไป

(ไออิคุง เจ้าจะต้องเก็บมันเป็นความลับ…ความลับของคุณชายแห่งอิงะ) เค็นจิใช้เสียงสื่อติดต่อกับอีกคนที่หุบเขาในจังหวัดมิเอะ

(อีก อีก..ไม่นาน นาน ข้า ข้าจะตามไปที่ ที่นั้น)

(อื้อ!)

……….

จงไว้ใจตัวเอง…………….เป็นอันดับแรก

ก่อนจะไปวางใจ………………….คนที่เห็น

อูคาชิ เค็นจิ

……….

ทรงอาจแนะนำ

สมรภูมิปักษา24
สมรภูมิปักษา23
สมรภูมิปักษา22
สมรภูมิปักษา21
สมรภูมิปักษา20
สมรภูมิปักษา19
สมรภูมิปักษา18
สมรภูมิปักษา17
สมรภูมิปักษา16
สมรภูมิปักษา15
สมรภูมิปักษา14
สมรภูมิปักษา13
สมรภูมิปักษา12
สมรภูมิปักษา11
สมรภูมิปักษา10
สมรภูมิปักษา9
สมรภูมิปักษา8
สมรภูมิปักษา7
สมรภูมิปักษา6
สมรภูมิปักษา5
สมรภูมิปักษา4
สมรภูมิปักษา3
สมรภูมิปักษา2
สมรภูมิปักษา1
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 23
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 22
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 21
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 20
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 19
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 17
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 16
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 15
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 14
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 13
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 12
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 11
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 10
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 9
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 8
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 7
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 6
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 5
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 4
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 3
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 2
นินจาเลือดซามูไร บทที่ 1
อูคาชิ เซดะ นินจาเลือดซามูไร
"อนุชาย" คืออะไร? เร็วๆ นี้ รู้เรื่อง!
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 32
ฉันกับนางฟ้าตัวกลม ตอนที่ 31
TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →