อนุชาย ตอนที่ 23

อนุชาย คำสั่งฆ่า อนุชาย ตอนที่ 23 คำสั่งฆ่า

บ้านตระกูลเชาว์

อยู่ๆ คฤหาสน์หลังใหญ่สีครีมทรงร่วมสมัย ที่มีป้ายชื่อเป็นอักษรจีนกลางขนาดใหญ่ล่างซ้ายเป็นคำแปลภาษาไทยประดิษฐ์ตัวเล็กๆ แปะบนแผ่นโลหะสีทองเขียนว่า “บ้านตระกูลเชาว์” ก็อึกทึกขึ้นมา สามพี่น้องตระเชาว์ ประกอบไปด้วย อนุชา อนุชาญ และอนุชาติ ยังถกเถียงกันไม่เลิกตั้งแต่ก่อนอาหารเย็นจะเริ่ม ในระหว่างร่วมโต๊ะ และมาต่อในห้องทำงานซึ่งเวลานี้ก็เกือบๆ 5 ทุ่มเข้าไปแล้ว…

นิยายอ่านฟรีจบเรื่อง เรื่อง อนุชาย ตอนที่ 23 คำสั่งฆ่า

“อั้ว! ไม่ยอมนะอาเฮียเงินกงสีร่วม 17 ล้านอาเฮียดึงมันออกจากบัญชีกลาง หายไปเฉยๆ แบบเนี่ย” อนุชาน้องคนเล็กวัย 40 ต้นๆ ฟาดเอกสารที่ถือในมือลงบนโต๊ะไม้สักแรงๆ “อาเฮียชาญตรวจดูก็ได้ว่าที่อั้ว! พูด ถูกต้องไหม” เขาหมายถึงพี่ชายคนรองวัย 48 ปีที่ยืนคิดหน้าดำอยู่อีกมุมหนึ่ง ขณะที่อนุชาติพี่ชายคนโตได้แต่นั่งเงียบอยู่กับโต๊ะ

“เฮียชาติ…เฮียต้องมีคำตอบให้พวกเราน่า! เงินร่วม 20 ล้านจะหายออกจากบัญชีเฉยๆ ไม่ได้นะเฮีย” อนุชาญเสริมน้องชายอีกคน เขาเดินเข้าไปหยิบเอกสารที่อนุชาพึ่งโยนลงบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณา

“เฮียได้เอาไปเข้าบัญชีเดินสะพัดหรือเปล่า….อั้ว! หมายถึงโรงงานที่วังน้อยนะ”

“โน โน…เฮียชาญเปิดดูหน้าถัดไปนะ อั้ว! ก๊อปปี้หน้าบัญชีทุกเล่มของบ้านตระกูลเชาว์ให้หมดแล้ว” อนุชาว่าต่อหน้าแดง แต่อนุชาติยังนิ่งราวกับรูปปั้น

“อาเฮีย….” อนุชาญเดินเข้าไปยืนค้ำโต๊ะ  “เงินก้อนนี้เป็นเงินกงสีของตระกลูเชาว์นะเฮีย ไม่ใช่เงินบาทสองบาท เฮียต้องมีคำตอบนะ…มิฉะนั้น…..” เขาเว้นจังหวะประเมินสถานะ “เรื่องใหญ่แน่ๆ”

“อั้ว!สงสัยมาพักหนึ่งละ…ขอโทษนะเฮียชาติ อั้ว! เลยจ้างนักสืบ ผลที่ได้คือ” อนุชาดึงซองสีน้ำตาลที่พับยัดใส่กระเป๋ามาคลี่เปิดช้าๆ อนุชาญจ้องน้องชายด้วยความตื่นเต้น …..อนุชาดึงรูปถ่าย 10 กว่าใบมาวางเรียงต่อๆกัน คราวนี้ดวงตาของอนุชาติถึงขยายใหญ่ขึ้น

“ลึ! ทำขนาดนี้เลยรึ” อนุชาติตะโกนใส่น้องชาย “ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว อั้วจะบอกให้พวกลื้อ!รู้ความจริงก็ได้….เงินกงสี 17 ล้านบวกของอั้วอีก 3 ล้านห้า อั้วเอาไปซื้อที่ดิน ผืนนี้” เขาจิ่มนิ่วรัวๆ ลงไปในรูปถ่ายที่อนุชาเรียงกระจายอยู่บนโต๊ะ “สร้างบ้านลอฟท์เลิฟหลังนี้ แล้วก็ซื้อรถ BMW คันนี้แหละ”

อนุชาเกรงโกรธจนหน้าแดง แต่อนุชาญกลับขมวดคิ้วสงสัย “เฮียทำแบบนี้เพื่ออะไร…เฮียครับ….เพื่ออะไร ทำไมไม่บอกเราก่อน”

“เขาทำเพื่อเด็กคนนี้…” อนุชาจิ่มนิ้วป้อมๆ ไปที่รูปถ่ายอนุชัยกำลังนั่งกินสเต็กกับชานนท์ที่ไหนสักแห่ง และอีกหลายใบในที่ต่างๆ

“เฮีย ทำไปเพื่ออะไรครับ เด็กคนนี้เป็นใครกันนะ” อนุชาญตะคอกใส่หน้า แต่ก็อดหยิบรูปถ่ายที่มีอนุชัยกับชานนท์ขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ ไม่ได้

“นี่มันคุณชานนท์ ลูกชาย ดร. ชวนนท์นิ…..แต่เด็กคนนี้ทำไม….คล้าย….”

“เขาชื่ออนุชัย เป็นลูกชายอั้ว! เอง” อนุชาติบอกพร้อมกันหันเก้าอี้ไปดึงเอกสารบางอย่างจากลิ้นชักด้านหลังมาวางต่อหน้า… “และนี้คือข้อพิสูจน์ ผลตรวจดีเอ็นเอ และยังมีเลือดกรุ๊ป AB RH- เหมือนอั้ว!ด้วย”

“หา!….” ทั้งคู่อ้าปากค้าง…. สักครู่อนุชาญจึงเอ่ยขึ้น “นี่ๆ เฮียไปแอบมีลูกกับใคร ตั้งแต่เมื่อไรกัน ทะ ทำไมเราไม่เคยรู้เรื่องเลย”

“ก็ลูกของพวงพรไง” อนุชาติพูดต่ออย่างใจเย็น

“ไหนว่า ตายไปแล้ว…ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้” อนุชาหน้าถอดสีก่อนจะหันหลังสาวเท้าเดินออกจากห้อง ประตูไม้สักจะถูกเขากระแทกตามหลัง “ปัง!…..”

“เรื่องมันเป็นไงมาไงละเฮีย….มิน่าละเด็กคนนี้ถึงหน้าตาคล้ายๆ เฮียสมัยยังเป็นหนุ่มราวกับพิมพ์เดียวกัน” อนุชาญขยับเก้าอี้นั่งลงใกล้ๆ อนุชาติจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด….

“ถ้าอย่างนั้นอั้ว!ก็ไม่ติดใจเรื่องเงิน 17 ล้านที่ลึ! ถอนออกไปจากบัญชีกงสีแล้วนะ เพราะอนุชัยสมควรจะได้มัน…เขาเป็นหลานชายอั้ว! เป็นคนบ้านตระกูลเชาว์คนหนึ่ง” อนุชาญพูดพร้อมกับตบหลังมือพี่ชายเบาๆ

“ขอบใจ ลึ! มากอาชาญ”

อีกไม่กี่คืนต่อมาที่เซฟเฮ้าส์

แลนด์โรเวอร์สาดแสงสีขาววิ่งไปตามถนนคอนกรีตที่ลาดตามเนินเขาช้าๆ ก่อนจะวิ่งเข้าไปจอดในโรงเก็บที่มิดชิดทางทิศเหนือ…และก่อนเที่ยงคืนเล็กน้อย-เบนซ์สีดำก็วิ่งตามเข้าไปสมทบ ทั้งหมดลงไปยังห้องลับชั้นใต้ดินอย่างเร่งรีบ ชายหนุ่ม 2 คนกับสาววัยดึกแต่ยังสวยพริ้งยังมีหน้ากากแฟนซีปิดบังเช่นเคย ส่วนชายฉกรรจ์ล้ำบึก 5 คนที่คอยอยู่ก่อนแล้วก็มาด้วยชุดโสโครกหลากสี รูปถ่ายหลายใบถูกวางเลียงบนโต๊ะ ชายผิวขาวมีหน้ากากแฟนซีอำพรางปักมีดปลายแหลมลงบนรูปภาพที่มีชายหนุ่ม 2 คนกำลังนั่งกินสเต็กกันอยู่ ก่อนสาววัยดึกจะเอ่ยปิดสรุป…

“เก็บมันทั้งคู่”

“ถ้าเก็บคนนี้ด้วย เรื่องจะไม่เงียบแน่ๆ”

“ฉันบอกฆ่ามันทั้งคู่……”

และอีก 1 ชั่วโมงต่อมา…บนห้องชั้นบนสุด ท่านผู้หญิงแขไขในชุดน้อยชิ้นก็เปิดประตูเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับคนขับรถคู่ใจ ซึ่งเวลานั้นปกรณ์มีเพียงกางเกงบล็อกเซอร์สีเทาบางๆ เท่านั้น เขาใช้แผงหน้าอกขาวเนียนแปะติดกับแผ่นหลังท่านผู้หญิงแขไขราวกับลูกแมลงรออนุบาล เตียงขนาดใหญ่ประดับประดาไปด้วยแสงโคมจากดวงดาวนับล้านที่กำลังกระจ่างฟ้า ภายในห้องใต้หลังคากระจกยามนี้แสงประดิษฐ์แทบไม่มีความจำเป็น อนุชา เชาว์นอนแผ่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเล็กๆ ปิดบังส่วนสงวน  เขายิ้มให้คนทั้งคู่ ขณะเดินเข้าไปหยุดในระยะเอื้อมถึง

“ฉันนเครียดดดด จังเลยอนุชา…ปกรณ์ขา” เสียงท่านผู้หญิงแขไขโหยหวนราวกับผี 10 ป่าช้า กระนั้นปกรณ์กับอนุชาก็ยังใช้ฝ่ามือคลึงเต้าให้เธอคนละข้าง “ถอดให้หมด ถอดออกให้หมด เราจะได้อาบแสงดาวกัน…..อ้า!….”

พวกเขาช่วยกันถอดเสื้อผ้าเธอคนละชิ้น คนละชิ้น  กว่าจะเป็นนางฟ้าและเทวาที่สมบูรณ์แบบก็ใช้เวลาร่วมๆ ชั่วโมง

“ปกรณ์-อนุชาขา…” เธอเอื้อมมือรวบสิ่งที่กำลังแกร่งของคนทั้งคู่ เข้าหากันและถูกัน ไปมา ชายคู่ร่วมกันซี๊ดดดด! ปากค้าง….ปกรณ์แหงนใบหน้าสู่ดวงดาว อนุชาเข้าประกบลากลิ้นสากๆ จากติ่งหูสู่ลำคอ

“ดีมาก….ดีมาก ฉันอยากเห็นสิ่งนี้มานานเหลือเกินที่รัก ต่อให้จบ ต่อให้จบ อ้าๆ อ้าๆ….สวย สวยงามที่สุดเลยคะปกรณ์ขา อนุชาขาไปเรื่อยๆ งดงามมาก งามเหลือเกิน ฉันเห็นสวรรค์แล้ว ฉานนนเห็นสวรรค์แล้ววววววววว”

เรื่องแนะนำ

TIMMY BUTO

About TIMMY BUTO

นักเขียน เรื่องจริงอิงนิยาย และเรื่องราวทั่วไป

View all posts by TIMMY BUTO →